SON OF RAMBOW

Will Proudfoot leeft in een streng religieus gezin in het begin van de jaren tachtig. Volgens de regels van de Plymouth Brethren mag hij geen televisie kijken, of zich al teveel met wereldse zaken bezig houden. Op school ontmoet hij Lee Carter, een rebelse jongen die doet en laat wat hij wil. Bij hem thuis ziet hij min of meer per ongeluk zijn allereerste film, Rambo: First Blood.

Dit laat zo een indruk na dat ze samen beslissen om zelf een film te maken – Son of Rambow – en die in te sturen voor een jeugdwedstrijd. Al snel wil heel de school meedoen en wanneer de excentrieke Franse uitwisselingsstudent Didier zich aanbiedt als acteur is het hek helemaal van de dam.

Films met jonge acteurs staan of vallen voor een groot deel met de overtuigingskracht van de jeugdige cast. In Son of Rambow zit het helemaal snor. Zelfs de moeilijke Lee Carter slaagt erin om genoeg sympathie op te wekken. Bill Milner – die de jonge Will Proudfoot speelt – vindt dan weer het perfecte evenwicht tussen een breekbaar karakter en de kracht van de verbeelding.

Son of Rambow is niet alleen steengoed door de vertolkingen, maar vooral door het script en de sfeer die er rond hangt. Het verhaal lijkt simpel maar het bevat de nodige haken en ogen waardoor het interessant blijft. Vooral het contrast tussen Wills religieuze familie en zijn belevenissen met Lee Carter laat zien hoe de jongen verscheurd wordt.

Een andere valstrik in films met jonge acteurs is de overdosis aan algemene wijsheden en goede voornemens. Gelukkig slaagt Son of Rambow erin om deze valkuil te omzeilen en zichzelf een eigen gezicht te geven, met scènes die je niet snel zal vergeten. Zo is het prachtig om te zien hoe Wills verbeelding vorm krijgt door middel van subtiele CGI scènes.

Al vanaf het begin van Son of Rambow wordt het tijdskader geschetst: een oude bioscoop die de eerste Rambo film speelt, zo weet je onmiddellijk dat het de zomer van 1983 is. Iets later zien we dan Lee Carter illegale opnames van de film uit de bioscoop kopiëren op VHS-banden. Zeg nu zelf, hoe lang geleden is het dat je zelf nog de knoppen ‘play’ en ‘record’ tegelijkertijd zag ingedrukt worden?

En dan is er natuurlijk nog de muziek uit die tijd, de klederdracht en de gigantische satelliettelefoons. Dit alles geeft de film een nostalgisch gevoel, zonder er overdrven de nadruk op te leggen. Net genoeg om jezelf weer even jong te voelen, net zoals de hoofdpersonages.

Son of Rambow wordt erg laat uitgebracht in België. Deze film was al te zien in januari 2007 op het Sundance festival en is al sinds oktober in heel Europa te bekijken, behalve hier dus. Gelukkig is Son of Rambow een tijdloze film geworden, die zelfs in deze donkere wintermaanden een flinke aanrader is.