LAKEVIEW TERRACE

Dat is het geval voor het jonge koppel Chris en Lisa Mattson. Dit interraciale koppel probeert hun gezinsleven op te starten in een woonwijk nabij Los Angeles, en maken bijna onmiddellijk kennis met hun nieuwe buurman, de zwarte politieman Abel Turner. Al snel blijkt Turner het niet zo te hebben voor een blanke man die getrouwd is met een zwarte vrouw, en langzaamaan begint hij hen dan ook het leven zuur te maken, met als uiteindelijke doel hen weg te jagen.

Samuel L. Jackson speelt Abel Turner, en zoals gewoonlijk is het fijn om hem aan het werk te zien. In elke rol die hij speelt, slaagt hij erin om een intensiteit aan de dag te leggen die niet velen gegeven zijn. Jammer genoeg gaat Lakeview Terrace hierin te ver.

We weten allemaal hoe buren ons het leven zuur kunnen maken, maar de manier waarop Abel Turner te werk gaat, is zó overdreven dat het al snel op de lachspieren begint te werken, en dat mag niet de bedoeling zijn in een film die overduidelijk de pretenties van een thriller heeft. Het begint al met de schijnwerpers die Abel heel de nacht laat schijnen in de slaapkamer van de jonge Mattsons, of met de gesprekken die hij voert met Chris over zijn sigarettenpeuken die hij op Abels oprit achterlaat.

Van echte spanning is er bijna nooit sprake. Hiervoor zijn de fratsen die Abel uithaalt te ongeloofwaardig. Wel interessant is het raciale aspect dat overal bij betrokken wordt. Iedereen wordt onmiddellijk onderverdeeld in het vak 'blank' of 'zwart', en het blijkt voor Chris en Lisa dan ook erg moeilijk om aanvaard te worden. Uiteindelijk wordt het wel duidelijk waarom Abel zo’n hekel heeft aan blanken, maar zelfs zonder deze uitleg blijft dit aspect geloofwaardig, wat best wel eng is.

Buiten Samuel L. Jackson speelt ook de altijd goede Patrick Wilson mee. Met zijn babyface vormt hij de perfecte tegenpool van bullebak Abel Turner, en blijven zijn reacties geloofwaardig, zelfs naar het einde van de film toe wanneer men naar een over de top finale gaat.

Uiteindelijk is Lakeview Terrace een hoogst onevenwichtige film geworden, die best bekijkbaar is dankzij zijn (meestal onbedoelde) humor en fijne acteerprestaties van twee acteurs die altijd een genoegen zijn om naar te kijken. Ook de raciale tegenstellingen maken deze film iets specialer, maar het uiteindelijke script maakt het te moeilijk om deze film boven de middelmaat uit te tillen.