WILD CHILD

Het verhaaltje is nochtans zonneklaar. Poppy (Emma Roberts) is een jonge meid die volop haar puberteit beleeft in Malibu. Op een dag heeft vader Gerry (Aidan Quinn) de buik vol van haar rebels gedrag, en stuurt hij zijn dochter naar een Engelse kostschool. Daar aardt ze in eerste instantie helemaal niet. Ze komt er in volle aanvaring met de hoofdstudente, maar langzaamaan sluit ze vriendschappen. Uiteindelijk wordt ze populair, raakt ze verliefd op de jongen waar heel de school naar smacht, en ontpopt ze zich tot een voorbeeldige studente.

Het is niet alleen een verhaal zoals we dat al honderden malen eerder hebben gezien en gehoord, bovendien is er geen greintje originaliteit in te bespeuren. Vooraf waren de verwachtingen nochtans hooggespannen. Hoewel regisseur Nick Moore met Wild Child nog maar aan zijn tweede langspeelfilm toe is, liet hij zich eerder al opmerken met de montage van grote Britse producties als Notting Hill, The Full Monty, About a Boy en Love Actually. Degelijke, soms wat te zoete, maar altijd vermakelijke films. Helaas is daar blijkbaar niet veel van blijven hangen.

Ook het verhaal valt te licht uit. Scenariste Lucy Dahl heeft haar schrijverstalent duidelijk niet van haar vader Roald geërfd. Bij alle (vooral jonge) acteurs is het duidelijk dat ze niets met het script aankunnen. Ook de bekende Engelse gezichten die af en toe de revue passeren, kunnen de film niet redden.

Het grote probleem met Wild Child is dat de personages op geen enkel ogenblik op de sympathie van het publiek kunnen rekenen. Wie in het begin van de film een onuitstaanbaar hoofdpersonage opvoert, moet dat na verloop van tijd laten evolueren in een aannemelijke, sympathieke verschijning. Niets van dat alles in Wild Child. Poppy legt geen psychologische reis af en komt niet tot nieuwe inzichten. Ze is en blijft onuitstaanbaar.

Tijdens bepaalde scènes ga je zelfs een merkwaardige plaatsvervangende schaamte voelen. Is dit de manier waarop de jeugd van tegenwoordig zich gedraagt? We denken niet dat jongeren zich met de pubers uit de film kunnen vereenzelvigen, en kunnen alleen maar hopen dat niemand er een voorbeeld aan zal nemen.

Toch willen we Wild Child niet helemaal afkraken. Moore slaagt er bij momenten in om een typische Engelse sfeer te creëren, en weet die ook goed in beeld te brengen. De kostschool ziet eruit alsof er al honderden jaren moedwillige karakters worden gevormd, en de beelden van de Engelse landschappen en dorpjes zijn een geschenk uit de hemel.

Maar Wild Child is zeker geen aanrader. De film is te kinderachtig voor iedereen die ouder is dan 16, en niet spannend en inventief genoeg voor iedereen die jonger is. Laat onze kinderen hun wilde haren maar op een aangenamere manier verliezen.