THE HOUSE BUNNY

We voelen ons verplicht om toch een beetje het verhaal uit te leggen, ook al schamen we er ons lichtjes voor. Shelley (Anna Faris) is een ‘bunny’ die het voorrecht heeft in de Playboy Mansion te mogen wonen. Na haar zevenentwintigste verjaardag wordt ze door haar broodheren echter te oud bevonden en op straat gezet. Na wat omwegen belandt ze in een zieltogend studentenclubje, waar enkel vrouwelijke nerds deel van uitmaken. Ze stelt zich tot doel alle leden in hippe persoonlijkheden te veranderen, en de club voor iedereen aantrekkelijk te maken. En dan vooral voor het mannelijke geslacht…

The House Bunny vertelt het soort onzin waarbij we enkel een diepe zucht kunnen slaken. Waar het vrouwelijke schrijversduo zijn inspiratie heeft gehaald, blijft ons een raadsel. Het scenario van Legally Blonde was blijkbaar hun grootste wapenfeit tot nu toe. Zonder te willen discrimineren, kunnen we al raden welke haarkleur de dames hebben.

Hoofdrolspeelster Anna Faris is vooral bekend van gelijkaardige films uit het genre als Scary Movie en My Super Ex-Girlfriend. Een blik op haar filmografie leert ons dat ze vooral in komedies meespeelt. Al vragen we ons af hoe ze er telkens in slaagt om daarin een rol te bemachtigen. Faris bezit geen greintje komisch talent, en haar acteerprestaties vallen al helemaal niet goed te praten. De enige film waarin ze tot nu toe overeind bleef, was Lost In Translation. Daarin vertolkte ze een zelfparodiërende rol, al geloven we niet dat ze daarvan de ironie inzag.

Het grootste probleem met The House Bunny is dat alle personages in de film dom zijn en ook zo worden voorgesteld. Het spuien van platitudes wordt door de makers met diepzinnigheid vereenzelvigd, terwijl feestjes bouwen en plezier maken als het summum in het leven worden voorgesteld. Het feit dat dergelijke films gefinancierd én bekeken worden, doet ons resoluut alle hoop in de mensheid verliezen.

The House Bunny is dan ook een absolute afrader. We kunnen ons niet voorstellen dat er ook maar iemand plezier aan zal beleven. Want als een komedie er niet in slaagt om grappig te zijn, welk bestaansrecht heeft die dan nog?