FROST/NIXON

Dat bepaalde interview werd afgenomen door David Frost (Michael Sheen), een doodgewone televisiepresentator die tot dan toe vooral bekend was geworden door spelshows en ander luchtig vermaak. Op eigen houtje beslist hij Richard Nixon (Frank Langella) te interviewen, puur voor de kijkcijfers die het interview met zich mee zou brengen.

Het blijkt echter niet gemakkelijk om de adverteerders en televisienetwerken te overtuigen, en hij ziet zich dan ook genoodzaakt om alles zelf te financieren. Samen met drie medewerkers begint hij Nixon's achtergrond uit te pluizen, op zoek naar iets dat hem de 'scoop' van de eeuw zou bezorgen: een schuldbekentenis van Nixon.

Watergate is voor ons Europeanen een wat moeilijk begrip. We hebben veel minder affiniteit met wat er zich heeft afgespeeld aan de politieke top van de Verenigde Staten in de eerste helft van de jaren zeventig. Het is niet ondenkbaar dat velen zelfs nog nooit van het bestaan van Watergate hoorden. De film kan hier verandering in brengen.

Gebrek aan voorkennis is geen hinderpaal bij het bekijken van de film. In het begin van Frost/Nixon wordt het hele schandaal kort en bondig uit de doeken gedaan. Het is wel zaak even goed op te letten, want de rest van de film is hier natuurlijk op gebaseerd. Laatkomers in de zaal zullen daarom extra (en terecht) gestraft worden.

Hoewel Frost/Nixon een film is die voornamelijk op dialogen steunt, gaat het er spannend aan toe. Een gewoon gesprek tussen twee mannen levert uiteraard geen harde actie op, maar wordt boeiend gebracht. Al gaat het natuurlijk wel om een erg belangrijk gesprek, waardoor de twee protagonisten kunnen gezien worden als boksers die om elkaar staan te draaien, en bij elke belangrijke zin proberen elkaar een figuurlijke mep op het gezicht te slaan. De boksmetaforen die voorbij komen in Frost/Nixon zijn dan ook niet zomaar uit de lucht gegrepen.

De fysieke gelijkenis van de acteurs met de personages die ze spelen verhoogt de authenticiteit van de film. David Frost is niet zo bekend, dus daar kan een geslaagde haarsnit soelaas brengen, maar Nixon is een ander paar mouwen. Hier is veel meer voor nodig. Zijn houding is nog wel na te bootsen, maar iemand vinden met een even typische stem of iconische neus is moeilijk. Toch moeten we zeggen dat Frank Lagella een goede keuze geweest is. Die man straalt uit zichzelf een soort natuurlijke arrogantie uit, wat ook Nixon bezat. Door bepaalde houdingen en gebaren van Nixon (zoals zijn V-overwinningsteken) na te bootsen, komt hij soms wel heel erg dicht in de buurt van de echte staatsman. Sommige shots in profiel zijn dan ook bijna griezelig om te zien. Het is net alsof de echte Nixon terug op aarde verschenen is.

Frost/Nixon wordt nu al terecht gezien als een stevige Oscarkandidaat. Regisseur Ron Howard is erin geslaagd om een waar spektakel te maken van een gegeven dat in se erg saai had kunnen uitdraaien. Vooral in combinatie met wat er achter de schermen plaatsvindt, slaagt Howard erin om een ritme te vinden dat we in slechts weinig films tegenkomen. Dit is mogelijk door de zeer rigide en weinig dynamische structuur waarin de actie plaats grijpt, maar hierdoor kunnen de scènes veel compacter getoond worden met meer nadruk op de dialoog.

Het is niet aan iedereen gegeven om een boeiende twee uur durende film te maken, gebaseerd op een interview van meer dan dertig jaar geleden waar velen in onze contreien nog nooit van gehoord hebben, maar Ron Howard slaagt met vlag en wimpel. Al zullen we nooit meer op dezelfde manier kijken naar een interview in Terzake.