THE BROKEN

Gina McVey (Lena Headey, momenteel te zien in The Sarah Connor Chronicles) is een succesvolle en gerespecteerde radiologe in een vooraanstaand Londens ziekenhuis. Ze heeft haar zaakjes aardig op orde, geniet van haar werk en is dol op haar vriend. Haar leven krijgt een abrupte wending als ze op een dag een vrouw voorbijrijdt die wel heel erg op haar lijkt. Het beeld van de dubbelgangster blijft haar achtervolgen en ze volgt de geheimzinnige vrouw naar haar appartement. Daar valt ze van de ene verbazing in de andere. De vrouw lijkt namelijk niet alleen sprekend op haar, ze leeft ook een exacte kopie van haar leven. Familieleden incluis.

Op de kast staan foto's van de vrouw met Gina's vader, vriend en zus. Gina vlucht in paniek uit het appartement, maar is zo van slag dat ze op de terugweg met haar auto frontaal op een tegenligger knalt en in het ziekenhuis belandt. Gelukkig valt de schade mee en zowel de dokters als haar familie zijn ervan overtuigd dat ze snel zal herstellen. Als ze weer op de been is, blijven de beelden van de gruwelijke ontmoeting haar achtervolgen. Tot overmaat van ramp krijgt ze last van vreselijke nachtmerries, is ze ervan overtuigt dat er bloed van het plafond in de badkamer druipt en vermoedt dat er iets vreemds aan de hand is met haar vriend. Hij gedraagt zich in elk geval erg merkwaardig. Is dat enkel haar verbeelding of is er meer aan de hand?

Bij het bekijken van The Brøken zullen de fans van Cashback zich afvragen of deze twee films door dezelfde regisseur zijn gedraaid. De stijl van The Brøken is in elk opzicht radicaal anders. Sterker nog: de film lijkt zelfs nauwelijks verwant aan de beeldtaal van de moderne horrorfilm. De filmdistributeurs verkopen The Brøken angstvallig als een bikkelharde thriller, maar doen ze de film onrecht aan.

Ellis kiest voor een subtiele aanpak. Geen schreeuwerige shocks of gratuit bloedvergieten, wel een onophoudelijk gevoel van onbehagen dat ook lang na het rollen van de eindgeneriek blijft smeulen. In dat opzicht heeft The Brøken veel weg van Unbreakable of Birth: het ijzige camerawerk, de tergend langzame spanningsopbouw en een hoofdpersonage dat nauwelijks beseft wat er gaande is. Dat betekent meteen ook dat dit geen film is voor iedereen. Fans van het tortureporn-genre zijn alvast gewaarschuwd.

Maar ook bij kijkers met wat meer geduld zal de eigenzinnige stijl van The Brøken niet altijd aanslaan. Daarvoor heeft het plot net niet genoeg om het lijf. Het goede uitgangspunt en de bevreemdende ontknoping maken de rit uiteindelijk de moeite waard, maar de clou berust op zo'n subtiel detail dat de meer cynische kijker zich ongetwijfeld bekocht zal voelen. Het grootste probleem is echter dat grote stukken van de film simpelweg onvoldoende narratieve vaart hebben om het soms gezapige voortsloffende tempo te verantwoorden. Het verhaal had zich ironisch genoeg beter geleend voor een kortfilm.

Ellis zelf zegt dat hij The Brøken heeft opgevat als een “experience”, een kijkervaring waarbij het publiek tot op een zekere hoogte zelf kan interpreteren wat het precies ziet. Daar zit zeker wat in. Want of je The Brøken nu bekijkt als portret van een psychisch gestoorde vrouw, of als variatie op een bekende samenzweerderige sciencefictionfilm (die we, om de pret niet te bederven, hier even niet noemen): het kan allemaal. Maar daarin schuilt ook een deel van het probleem: The Brøken is te vrijblijvend, niet gefocust genoeg om het (ongetwijfeld immense) filmtalent van Ellis helemaal tot zijn recht te laten komen.

Dat The Brøken uiteindelijk nog zo'n fascinerende film is geworden, is niet in geringe mate de verdienste van hoofdrolspeelster Lena Heady. Net als Nicole Kidman kan zij met een simpele blik de meest complexe emoties geloofwaardig neerzetten. Ze bewijst tot veel meer in staat te zijn dan op futuristische robots jagen. De andere ster van The Brøken is cameraman Angus Hudson. Zijn gestileerde, sfeervolle en angstaanjagende camerawerk is een lust voor het oog en met zijn subtiele spel van licht en schaduw tovert hij een stijlvol Londens appartement zelfs op klaarlichte dag om tot een griezelige plek waar van alles kan gebeuren. Doe daar nog de sfeervolle klanktapijten van componist Guy Farley bovenop en je hebt een film waar op technisch vlak niets op aan te merken valt. Als Ellis nu ook zijn scenario in het gareel had gekregen, waren we graag wat guller geweest met sterren. Maar voorlopig houden we het bij “veelbelovend voor de toekomst”.