REVOLUTIONARY ROAD

Frank en April Wheeler zijn een jong koppel in het midden van de jaren '50. Ze hebben twee kinderen en een huis in een suburb van Connecticut. Frank werkt als verkoper in een groot bedrijf en April is huismoeder. Een perfect normaal gezin in die tijd, en alles wat je van hen verwacht.

Toch zijn geen van beiden gelukkig. April betreurt haar stukgelopen acteercarrière, en Frank verveelt zich stierlijk in zijn job. Het enige verzetje dat hij heeft, is vreemdgaan bij andere vrouwen. Om aan de sleur te ontsnappen, besluiten het koppel om naar Parijs te verhuizen, waar ze een nieuw en spannender leven kunnen opbouwen. Dat stuit echter op heel wat onbegrip bij hun buren, vrienden en collega's. De enige die hen lijkt te begrijpen, is een psychisch gestoorde jongeman.

Het grote verschil met American Beauty is het absolute gemis aan humor in Revolutionary Road. Waar je nog kon lachen met de fratsen van Lester Burnham, is er vooral ruzie en overspel bij het Wheeler koppel. De ongemakkelijke scènes zijn natuurlijk ook weer hier ten overvloede aanwezig, maar werken niet op de lachspieren. Dat maakt van Revolutionary Road absoluut geen aangename film om naar te kijken, en toch word je aan het witte doek gekluisterd. Ook al speelt het verhaal zich vijftig jaar geleden af, het had evengoed vandaag kunnen plaatsvinden.

De prachtige cinematografie speelt een belangrijke rol. Bruine tinten wegen op het beeld en zorgen voor een verouderde uitstraling. Zelfs het typische groene gras van de suburbia ziet er verdacht verdord uit. Eigenlijk breekt nergens de zon door, zelfs niet wanneer de Wheelers samen met vrienden een uitstapje maken naar het strand. Het maakt de film uiterst depressief om naar te kijken, wat een perfecte overdracht is van hoe het koppel zich voelt.

Het is de eerste keer dat regisseur Sam Mendes samen werkt met zijn vrouw Kate Winslet. Het moet voor hen vast geen gemakkelijke film zijn geweest om te maken, aangezien Revolutionary Road hechte gezinswaarden zwaar in vraag stelt. Zowel Kate Winslet als Leonardo DiCaprio komen geloofwaardig over als zwaar op de proef gesteld koppel. Ondanks hun nog redelijk jonge leeftijd, zijn de vraagstukken waar ze mee worstelen van alle tijden. Het lijkt zelfs of Revolutionary Road wil meegeven dat je gedwongen bent je lot te aanvaarden met het ouder worden.

Ook al mag Revolutionary Road zoals gezegd geen aangename film zijn om naar te kijken, het doet je wel nadenken over je eigen situatie. Is het doorsnee gezin iets om naar te streven of eerder een noodzakelijk kwaad? Zijn er andere manieren om jezelf door het leven te worstelen of is de sociale druk te groot? Antwoorden zul je in Revolutionary Road niet vinden, maar vragen des te meer.