TWO LOVERS

Met zijn nieuwe film Two Lovers ontwijkt James Gray (Little Odessa, The Yards en We Own The Night) echter behendig de vallen van de tenenkrullende sentimentaliteit waar Hollywood meer dan eens intrapt. Hoewel de invalshoek niet bijster origineel is, creëert Gray een beklijvend sfeerbeeld van New York, het leven van twintigers en, niet te vergeten, de valstrikken van de liefde.

De opzet van de film is vrij eenvoudig: het hoofdpersonage Leonard (rol van Joaquin Phoenix), een manisch-depressieve man die na een mislukte zelfmoordpoging terug bij zijn ouders woont, moet een keuze maken tussen twee vrouwen. Enerzijds is er Michelle (rol op het lijf geschreven van Gwyneth Paltrow), de blonde buurvrouw, waar Leonard onmiddellijk door gefascineerd raakt. Anderzijds is er ook nog Sandra (rol van Vinessa Shaw), de dochter van zijn vaders zakenpartner en daarmee de gewenste huwelijkskandidate van zijn ouders.

De thema’s in deze film bevatten de nodige tragiek: het pijnlijke besef dat de vrouw naar wie je verlangt je enkel als goede vriend ziet en de druk die van ouders uitgaat wanneer ze verwachten dat hun enige zoon de familiezaak overneemt. Toch slaagt Gray, die voordien eerder de voorkeur gaf aan donkere misdaadfilms, erin het genre van het romantisch drama alle eer aan te doen.

De dialogen voelen realistisch aan en ook de filmstijl ondersteunt de natuurgetrouwheid van deze film. Gray kiest ervoor om de scènes vrij ruw op te nemen waardoor de aandacht niet afgeleid wordt door kunstmatig licht of overbodige franjes. De focus ligt in deze film bijgevolg op de relaties tussen de personages. Zo ontstaat bijvoorbeeld snel een duidelijk (en vertederend) beeld van de relatie tussen Leonard en zijn ouders (met de nog steeds ravissante Isabella Rossellini als de moeder).

Joaquin Phoenix, die reeds voor de derde keer met Gray samenwerkt, zet met deze rol één van de beste in zijn (helaas korte?) carrière neer. In tegenstelling tot veel van zijn collega-acteurs heeft Phoenix het principe van ‘less is more’ onder de knie. Zijn subtiele mimiek laat de emoties oprecht en overtuigend overkomen. Zo overtuigend dat ze op sommige momenten bijna voelbaar zijn. De scène waarin Michelle hem afwijst en de voorkeur geeft aan de gladde, getrouwde advocaat Ronald (Elias Koteas) illustreert dit.

Hoewel de thematiek doet vermoeden dat dit een deprimerende film is, mag er ook gelachen worden. Leonard blijkt, ondanks zijn destructieve neigingen, over een goed gevoel voor humor te beschikken. Zo is de discotheekscène, waar Leonard zijn beste dansmoves bovenhaalt, bijvoorbeeld hilarisch. Dit humoristisch kantje zorgt ervoor dat de film niet vervalt tot een al te somber liefdesdrama.

Zijn er dan geen slechte kanten aan deze film? Toch wel. Het verloop van de film is vrij voorspelbaar. Je weet welke keuzes Leonard gaat maken. Het einde is dan ook een tikkeltje overbodig. Het is echter een detail dat de grootsheid van deze film niet in de weg staat. Allen daarheen dus, al was het maar om de schoonheid van liefdesverdriet te aanschouwen.