THE CURIOUS CASE OF BENJAMIN BUTTON

Het verhaal van een kind dat als een rimpelig, oud mannetje geboren wordt en vervolgens alleen maar verjongt, kennen boekenliefhebbers misschien als The Confessions of Max Tivoli, het merkwaardig mooie boek dat Andrew Sean Greer in 2004 schreef. Die roman heeft niets met de film te maken. Scenarist Eric Roth nam F. Scott Fitzgeralds kort verhaal uit 1922 als inspiratiebron. Aan The Curious Case of Benjamin Button is lang gewerkt. Door Steven Spielberg en Tom Cruise begin en Ron Howard en John Travolta eind jaren negentig. Midden 2005 tekende Fincher voor de regie. Danny Boyle was not amused. Hij werkte met Solomon Grundy aan een gelijkaardig project dat hij ondertussen heeft uitgesteld.

De scoop en opzet van de film is episch van formaat. Het kaderverhaal speelt zich af in augustus 2005 in New Orleans, wanneer de orkaan Katrina over de streek dendert. In het ziekenhuis ligt de tachtigjarige Daisy (Cate Blanchett) op sterven. Haar dochter Caroline (Julia Ormond) wijkt niet van haar bed. Om de tijd te doden leest ze in een oud, fragmentarisch dagboek over een zekere Benjamin Button (Brad Pitt).

Buttons geboorte slingert ons terug naar 1918 en het einde van de eerste wereldoorlog. Hij wordt geboren als een baby met het gestel van een stokoude man. Zijn moeder sterft in het kraambed. Omdat de vader niet weet wat met het mormel aan te vatten, legt hij hem als vondeling voor de trappen van een bejaardentehuis.

In een grandioos avonturenverhaal, dat zich uitstrekt over bijna drie uur en waarin scenarist Eric Roth meerdere keren bijna letterlijk in het vaarwater van Forrest Gump belandt, krijgen we de verdere lotgevallen van Button te zien. Tijdens zijn dertiende levensjaar maakt hij voor het eerst kennis met het meisje Daisy, op wie hij meteen verliefd wordt. Hun liefde loopt als een rode draad doorheen het verhaal.

Net zoals bijvoorbeeld Audrey Niffenegger weinig woorden vuilmaakt aan Henry’s ziekte die hem in The Time Traveler’s Wife in staat stelt door de tijd te reizen, wordt er in The Curious Case of Benjamin Button geen verklaring gegeven voor Benjamins omgekeerde leven. Geen dokter die zich om deze curious case lijkt te bekommeren. Het zij zo. Acteur Brad Pitt komt er niet zo goedkoop vanaf. Hij bracht elke dag gemiddeld vijf uur bij de make-up door om geplamuurd te worden tot ofwel stokoude man of een jongere versie van zichzelf. Hij levert een erg sterke prestatie, maar de digitale veroudering- of verjongingseffecten zijn helaas niet foutloos.

David Fincher is er de regisseur niet naar om zich in bitterzoete romantiek te wentelen. Zijn filmische habitat is meestal koel, koud en vrij emotieloos. In The Curious Case of Benjamin Button kiest hij schaamteloos voor de softere aanpak. Het liefdesverhaal tussen Benjamin en Daisy kleeft van pure klefheid aan elkaar. Maar Fincher is een vakman: met een perfect getimede camerazwaai in een uitgekiend decor, met opzwellende muziek en een Freemaniaanse voice-over, komt hij er meestal mee weg.

Het is die pure vakmanschap die The Curious Case of Benjamin Button boven de middelmaat uittilt. De dertien Oscarnominaties zijn verdiend, maar overwinningen voor én Fincher én Pitt én de film als geheel zijn misschien net teveel eer. Finchers filmisch doek is gigantisch groot, zijn schildertijd lijkt onbeperkt, en helemaal op het einde vormen de lijnen en kleuren een emotioneel, aangrijpend geheel. Maar een tijdloos meesterwerk? Net niet.