YES MAN

In de handen van de verkrachters van goede smaak (zeg hardop Disaster Movie en probeer meteen het trauma te verwerken) had Yes Man waarschijnlijk het dieptepunt van boertigheid bereikt. Regisseur Peyton Reed (The Break-up en Down with Love) is niet de eerste de beste. Hij perste uit het eenvoudige verhaal een feelgoodfilm met een moralistische boodschap. Maar het verhaal is onderhoudend. Deels door het soms wel, dan weer niet grappige scenario en dankzij het geïnspireerde werk van Jim Carrey die nog eens ouderwets put uit zijn enorme komische reservoir.

Jim Carrey kruipt in de huid van Carl Allen, een bankmedewerker die ervoor zorgt dat niet iedereen zomaar een lening krijgt (financiële crisis ja, ja). De man komt uit een pijnlijke relatie, geniet niet meer van het leven en weigert zo goed als alle uitnodigingen of kansen die hem worden toegeworpen. Wanneer hij merkt dat hij op weg is zijn beste vrienden te verliezen besluit hij op aanraden van een oude vriend een seminarie van een of andere oude goeroe (rol van oud-strijder Terence Stamp) bij te wonen.

Deze overtuigt Carl om zijn leven boeiender te maken door ‘ja’ te antwoorden op alles wat het leven te bieden heeft. Tegen zijn eigen verwachtingen in levert het ook resultaat op. Zijn nieuwe kansen behagen hem zover dat hij er ten stelligste in gelooft dat het zijn plicht wordt ‘ja’ te antwoorden - Gelovige Amerikanen kan je nu eenmaal alles wijsmaken. Carl meent zelfs de nieuwe liefde van zijn leven gevonden te hebben, maar hoe geloofwaardig ben je werkelijk wanneer je altijd op alles ‘ja’ antwoordt?

Het verhaaltje heeft niet meer te bieden dan een romantische ‘omhels het leven’ ervaring waarin de liefde o zo mooi openbloeit. Van de originaliteit moet Yes Man het niet hebben. Alle mogelijke filmclichés zitten erin verwerkt, maar het niemendalletje blijft op een of andere manier boeien. Het is genieten geblazen van de situaties waarin de hoofdpersonages verzeild geraken. Uiteraard gokt de studio erop dat de combinatie ‘komedie’ en ‘Jim Carrey’ de kassa doet rinkelen, maar het publiek krijgt waar voor zijn geld en daar gaat het uiteindelijk om. De brave humor behaagt, komt niet ongepast en bepaalde grappen zijn wel degelijk leuk uitgevonden. Hoe de man er alle tijd voor vindt om aan zijn beloftes te voldoen blijft evenwel een raadsel…

Jim Carrey doet waar hij goed in is. Hij is zijn grappige zelf, kijkt triest wanneer het nodig is en vuurt de oneliners af met een perfecte timing. Hij krijgt aangenaam weerwerk van Zooey Deschanel die een heel herkenbaar personage speelt. In de bijrollen herkent u Bradley Cooper (Will Tippin in Alias) en Danny Masterson (Steven Hyde in That 70’s show). Stuk voor stuk vertolken ze personages die we allemaal eerder hebben gezien.

Yes Man is vrolijk, het optimisme spat van het scherm en in realiteit weten we allemaal wel beter (niemand hoeft zelfs na te denken hoe de ‘yes’-strategie het dagelijks leven binnen de kortste keren in een gruwelijke nachtmerrie kan doen veranderen). Omhels het leven… En weet wanneer u ‘ja’ moet zeggen.