ROLE MODELS

Wheeler (Seann William Scott) en Danny (Paul Rudd) werken voor een bedrijf dat energiedrankjes verkoopt. Elke dag rijden ze van school tot school waar ze hun product promoten als alternatief voor drugs. Wanneer Danny’s vriendin (Elizabeth Banks) het uitmaakt, slaan bij hem de stoppen door. Het resultaat is dat hij en Wheeler veroordeeld worden tot 150 uur gemeenschapsdienst.

Ze worden verplicht om allebei een jongere onder hun hoede te nemen. Wheeler wordt opgezadeld met Ronnie, die hem meteen het leven zuur maakt met o.a. beschuldigingen van onzedige handelingen. Danny krijgt dan weer Augie, een jongen die liever in zijn eigen wereld leeft en de weekends doorbrengt in zijn riddervereniging. Na een paar dagen ziet de gevangenis er al een heel pak aantrekkelijker uit voor Wheeler en Danny.

We moeten eerlijk bekennen dat onze verwachtingen voor Role Models niet bijster hoog gespannen waren. Alleen al de aanwezigheid van Seann William Scott is een voldoende garantie voor een eindeloze resem puberale en onzinnige moppen. Na twintig minuten film bleek dat plaatje perfect te kloppen, en dus begonnen we ons al voor te bereiden op anderhalf uur verveling.

En toch begint Role Models net dan wat meer inhoud te krijgen. Dat heeft vooral te maken met de band die zich tussen Danny en Augie ontwikkelt. Augie heeft een moeilijke relatie met zijn ouders, en Danny is de enige die hem echt probeert te begrijpen. Toch blijft Danny het moeilijk hebben met de weekendactiviteiten van Augie.

Die weekendactiviteiten vormen het grappigste deel van de film. Volwassen mannen die zich als nar, ridder, schildknaap of koning verkleden, zijn sowieso al grappig. Maar als ze zichzelf dan ook nog eens heel serieus nemen, wordt het pas echt leuk. Van legendarische scènes kan je moeilijk spreken. Maar wanneer je de koning met zijn trouwe vazallen staatszaken ziet bespreken in een burgerrestaurant, kan je als kijker je lach nog moeilijk bedwingen.

Belangrijk is ook dat beide kinderen niet onuitstaanbaar zijn. Zowel Augie als de zwarte Ronny kunnen allebei overkomen als ettertjes zonder dat ze het publiek gaan irriteren. En dat gebeurt niet vaak. Beide personages worden écht neergezet, en slagen erin om hun dialogen op een geloofwaardige manier over te brengen, hoeveel vuilbekkerij daar ook aan te pas mag komen.

Role Models behoort wel degelijk tot de lichting komedies die geen blad voor de mond neemt. Na The 40 Year Old Virgin uit 2005, later gevolgd door redelijk grappige tot volkomen misbaksels als Superbad en Pineapple Express, lijkt het genre alsmaar meer opgang te maken. Het mag dan ook duidelijk zijn dat er aan een opvallend en onvoorspelbaar verhaal geen enkele aandacht werd geschonken.

Ondanks deze tekortkomingen is Role Models een redelijk aangename film om naar te kijken, al heeft acteur Paul Rudd hier wel een vinger in de pap. Als perfect tegengewicht voor de wel heel onuitstaanbare Seann William Scott, slaagt hij er wonderwel in om de soms knotsgekke situaties met de nodige hilariteit te injecteren. Vooral wanneer de grote veldslagen tussen de would-beridders losbarsten, is het belangrijk om jezelf voor te houden dat het in werkelijkheid boekhouders, arbeiders en verkopers zijn die als gekken op elkaar inslaan. Als dat lukt, zal je met een brede glimlach de bioscoop verlaten.