BOTTLE SHOCK

Steven Spurrier (Alan Rickman) is een Britse wijnhandelaar uit Parijs. In het midden van de jaren zeventig probeert hij naam te maken in het hoogst exclusieve milieu van wijnkenners. Op advies van zijn Amerikaanse buurman besluit hij een degustatiewedstrijd te organiseren naar aanleiding van het tweehonderdjarige bestaan van de Verenigde Staten. Steven zal een aantal Amerikaanse en Franse wijnen selecteren, en die blind laten proeven door een Franse jury.

Om zijn plan te realiseren trekt hij naar de Napa-vallei in Californië. Hij komt er in contact met Jim Barrett (Bill Pullman), één van de lokale wijnbouwers. Samen met zijn hippiezoon Bo (Chris Pine) probeert Jim er de perfecte witte wijngaard te cultiveren. Maar de man is niet opgezet met zijn bezoeker die helemaal uit Frankrijk is overgewaaid om er zijn wijn te komen proeven.

Vijf jaar geleden verscheen een andere film over Amerikaanse wijn: Sideways. Hoewel beide films hetzelfde onderwerp hebben, zijn ze moeilijk te vergelijken. Het tijdskader en de manier waarop naar Amerikaanse wijnen wordt gekeken is totaal verschillend. Toch is er één grote overeenkomst tussen Sideways en Bottle Shock: hun liefde voor het alcoholische druivennat.

Bottle Shock is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, wat de plot extra draagkracht meegeeft. Toch is het meteen duidelijk dat het scenario niet genoeg stof biedt om twee uur film mee te vullen. Het valt dan ook te betreuren dat de gaten worden gestopt met gerecycleerd materiaal, overbodige romantische verhaallijnen, en andere flauwiteiten.

Het resultaat is een onevenwichtige film. Het verloop van de gebeurtenissen rond de degustatiewedstrijd is dan wel boeiend en aangenaam om volgen, al de rest is storend en overbodig. De makers gaan zelfs zo ver dat ze verhaallijnen opstarten zonder er een einde aan te brouwen. Het lijkt wel alsof bepaalde scènes op de montagetafel verloren zijn geraakt, en dat niemand moeite heeft gedaan om het geheel weer coherent te maken.

Toch doet dit allemaal niets af aan de visuele pracht van de film. Bottle Shock speelt zich af in de zomer van 1976, en die wordt in al zijn schoonheid verbeeld. Vanaf de eerste wijde beelden van de wijnranken in de Napa-vallei worden we in een heuse vakantiesfeer ondergedompeld. Bijna elk shot wordt overgoten met een gouden gloed. Het lijkt wel alsof de zon in een vol glas wijn werd gevangen, en beetje bij beetje over het landschap werd uitgestrooid. In combinatie met de muziek uit die tijd levert dat een zeldzaam nostalgisch gevoel op, ook al waren we er toen nog niet bij.

En dan is er ook nog de wijn zelf. Op geen enkel moment wordt die uit het oog verloren. De wijn vormt bijna een personage op zich, al is het er één dat nooit een woord zegt. Tijdens het bereidingsproces wordt af en toe wel eens met technische termen gegoocheld, maar het is vooral de magie van het drankje die nadrukkelijk naar voren wordt gebracht. Wanneer de personages tijdens het drinken van de wijn tot tranen toe bewogen worden, kunnen we ons alleen maar voorstellen hoe lekker die moet geweest zijn. Ook al speelt hier helaas enkel de verbeelding.

Het is bijna overbodig om iets over de acteurs te vertellen, want de echte sterren zijn de wijn zelf en de prachtige sfeerbeelden (die, met uitzondering van Parijs, allemaal op locatie zijn gedraaid). Maar op rasacteurs als Bill Pullman en Alan Rickman valt sowieso niets aan te merken. Al ontsnapt geen enkel personage aan de vloek van de stereotypie, die zo eigen is aan waargebeurde verhalen.

Maar dit bezwaar vervalt eens de degustatiewedstrijd begonnen is. Dat we natuurlijk al lang op voorhand weten hoe die zal aflopen, maakt eigenlijk geen moer uit. Want wat is er mooier dan mensen te zien genieten van een fles goede wijn? Of het moet zijn dat we er zelf kunnen van proeven.