DIRTY MIND

Pieter Van Hees waagde zich op glad ijs toen hij komiek Wim Helsen voor de hoofdrol koos. Die heeft immers nul komma nul acteerervaring. Al in de eerste scènes blijkt hij een ideale keuze, want Wim Helsen is geweldig op dreef als showstelende explosieve oneliners spuwende rotzak. Niet alleen Wim Helsen is uitstekend. Ook de rest van de – uit louter gekende namen bestaande – cast excelleert en de gedurfde stunts zijn grootser en spectaculairder dan we gewoon zijn in Vlaamse films.

Wim Helsen is Diego, een beschaamde en teruggetrokken dertiger die wanhopig probeert zijn middelmatige leven kleur te geven. Samen met zijn broer Cisse (Robbie Cleiren) komt hij aan de kost als stuntman, een link beroep wanneer je geen natuurtalent bent. Dat ondervindt Diego aan den lijve: na een fout gelopen stunt komt hij zwaar ten val. Zijn leven is voorgoed veranderd en hij hoeft er niets voor te doen.

Diego heeft schade opgelopen aan de frontale hersenkwab. Hierdoor verandert zijn persoonlijkheid zodat een heel andere man de ziekenkamer uitwandelt, klaar om het leven te omhelzen. Diego is dood, Tony T. is geboren. Hoe mooi het idee ook lijkt, de radicale verandering zorgt voor ernstige neveneffecten, zowel bij Diego als bij de mensen in zijn naaste omgeving. Jana (Kristine Van Pellicom), een doctoraatsstudente die experimenteert met soortgelijke gevallen, beweert hem te kunnen helpen. Wil Diego - alias Tony T. - wel terugkeren naar de persoon die hij eens was?

Alle respect voor Pieter Van Hees. Zijn ambitie reikt verder dan plaatjes schieten van een onbesuisde Wim Helsen. Hij neemt de tijd om zijn verhaal uit te diepen, die ernst en dramatiek komen de film alleen maar ten goede.

Elke man zou zelf wel Tony T. willen zijn: zorgeloos, impulsief en buitenmatig succesvol. Wegen die persoonlijke verlangens op tegen de negatieve impact op je directe omgeving? Van Hees beantwoordt de vragen niet echt subtiel: de verheerlijking van het machogedrag komt iets teveel op de voorgrond, maat er zijn genoeg wrange momenten waarin niet duidelijk is of Tony’s gedrag grappig of vreselijk is. De bijtende humor werkt dan weer aanstekelijk (zo doet Tony iets hilarisch/wreed met een Parkinsonpatiënt). Visueel is de film een ware parel.

Wim Helsen vertolkt schitterend het personage dat in eenzelfde scène zowel empathie als afschuw opwekt. Hij wordt bijgestaan door een geweldige Kristine Van Pellicom in een heel herkenbare rol. Het zijn vooral de scènes tussen deze twee die bij momenten diep snijden. Verder is het genieten van Peter Van den Begin als de wrokkige whiskyzuipende dokter en Robbie Cleiren als de tot hulpje gedegradeerde broer.

Dirty Mind stemt tot nadenken en is bij momenten erg humoristisch, maar een ware voltreffer is het niet geworden. De tweede film van Pieter Van Hees is te voorspelbaarheid en onevenwichtig. In het laatste half uur neemt de cineast bovendien een verkeerde bocht waardoor de binding met het verhaal plots zeer verslapt en het einde pas bereikt na een zeer bedenkelijke wending.

Maar de vraag die iedereen zich vooraf stelde, is beantwoord: Wim Helsen kan wel degelijk acteren. Meer nog: hij komt uitstekend uit de verf en zijn debuutfilm is zeker genietbaar.