DOUBT

Het is 1964. Sister James (Amy Adams) is een jonge zuster en leerkracht in een katholieke school in de Bronx. De tijden veranderen en de school schakelt over naar een minder streng regime, zeer tegen de zin in van de directrice, zuster Aloysius Beauvier (Meryl Streep). De nieuwe priester Father Flynn is dan ook niet populair met zijn vrijere aanpak.

De school neemt in dat jaar haar eerste zwarte student aan. Father Flynn ontfermt zich over hem. Sister James meent sporen van misbruik op te merken. Ze licht onmiddellijk haar overste in die al snel concrete zware beschuldigingen uit tegen de priester. Sluitend bewijs is er niet zodat er een zweem van twijfel over zijn schuld hangt.

Doubt is gebaseerd op een populair toneelstuk, geschreven door de regisseur van Doubt: John Patrick Shanley. De vertaling naar het witte doek is probleemloos verlopen. Op geen enkel moment geeft de film het gevoel dat er scènes noodgedwongen geknipt zijn geweest, ook al is het toneelstuk veel langer dan de film.

De strenge zusterorde draagt de verplichte kledij en gaat nog een stap verder. De lange, zwarte kleding is voorspelbaar. Vooral de nauwsluitende kap, die het haar bedekt en volledig het aangezicht omrandt, is opvallend. Hierdoor blijft alleen het aangezicht onbedekt. De actrices worden verplicht om bijna alleen maar met hun ogen te acteren, omdat de rest van hun lichaam verhuld blijft.

Dat doen ze op een fenomenale manier. De jonge Amy Adams heeft grote, heldere, erg expressieve ogen die perfect haar naïeve aard uitdrukken. Knap is vooral hoe ze alle borrelende twijfels kan overbrengen met een oogopslag en een enkele knippering van de wimpers. De sterrenrol is natuurlijk gereserveerd voor Meryl Streep.

Haar smalle, bleke, ovalen gezicht dat uitsteekt vanonder de kap is ronduit griezelig. Met haar strenge ogen, smalle bril en nauwe mond lijkt ze een gezant van Magere Hein. De hautaine blik waarmee ze rondloopt, past perfect bij haar personage. Actrice Meryl Streep verdwijnt, zuster Aloysius verschijnt. Toch blijft het daar niet bij. Ze slaagt er ook in om warmere gevoelens over te brengen, ondanks haar strenge uiterlijk.

Viola Davis, die de moeder van de zwarte student speelt, maakt een verpletterende indruk in haar enige scène. Niet vaak krijgt iemand een Oscarnominatie voor zo’n korte verschijning, maar in dit geval is het verdiend.

Aan mannelijke zijde is er de onverwoestbare Philip Seymour Hoffman, die de sympathiekere rol van Father Flynn speelt. Toch is het moeilijk in zijn onschuld te blijven geloven wanneer de beschuldigingen naar zijn hoofd worden geslingerd, ook al blijft de twijfel bestaan.

Dat maakt Doubt zo sterk. De twijfel die de personages voelen, slaat over op het publiek. De acteurs wisten zelf niet of de beschuldigingen terecht of vals waren, waardoor de illusie compleet is. Symbolische scènes - zoals lampen die blijven kapot gaan of ramen die open blijven staan – accentueren de verwarring en vertwijfeling.

De Oscarnominaties voor de vier belangrijkste acteurs zijn meer dan verdiend. Afwachten of ze ook verzilverd zullen worden. Met een gokje op een Oscar voor Meryl Streep zal niet veel poen te verdienen zijn, want wie kan de torenhoge favoriete kloppen?