CITY OF EMBER

Het gaat slecht met de mensheid, en een handvol mensen moet letterlijk onderduiken om de ondergang van de planeet te voorkomen. De stad waarin ze zullen verblijven wordt diep onder de grond ontworpen door de knapste wetenschappers, ingenieurs en architecten die er bestaan. Twee eeuwen zullen ze er moeten resideren, om daarna met de inhoud van een ijzeren kist terug naar de oppervlakte te komen.

Maar die kist gaat helaas verloren. Na afloop van de tweehonderd jaar heerst er bovendien voedselschaarste en begint de generator te falen. Op een dag vindt de jonge Lina Mayfleet (Saoirse Ronan) de schat echter terug, en gaat ze op zoek naar het mysterie dat erachter steekt.

Ronan kennen we vooral van Atonement, een prachtige boekverfilming die vorig jaar met meerdere prijzen werd onderscheiden. Ook City of Ember is gebaseerd op een boek, geschreven door Jeanne Duprau. Maar daar houdt de vergelijking ook op. Want van een mooie, evenwichtige en eerbiedige verfilming is hier absoluut geen sprake.

City of Ember begint nochtans veelbelovend. Al snel komen de bekende koppen van Tim Robbins en Bill Murray in beeld. Zij vertolken respectievelijk de rollen van uitvinder en burgemeester. Beiden bevinden zich in een prachtige ondergrondse stad, die zeer indrukwekkend in beeld wordt gebracht. Alles baadt in het licht, maar meteen wordt ook duidelijk dat de stad in verval is. De dreiging wordt pas reëel wanneer de falende generator voor een kortstondige lichtpanne zorgt. Want wat zou er gebeuren als de duisternis eeuwig is?

De onheilspellende sfeer wordt extra kracht bijgezet door het constante gebrek aan voedsel, de eigenaardige gewoontes en tradities in de stad, en de exotische beroepen die door iedereen worden uitgeoefend. Het retro-futuristisch karakter van de stad maakt alles zeer herkenbaar, maar toch weer anders. De eerste twintig minuten zijn dan ook een fantastische initiatie in de microkosmos van de film. Maar wanneer het verhaal eindelijk op gang komt, valt alles in duigen.

Het grote probleem met City of Ember is dat de makers op anderhalf uur tijd alle gebeurtenissen uit het boek willen vertellen, en dat lukt niet. Als kijker heb je dan ook het gevoel dat je een boek aan het lezen bent waarvan je slechts om de twintig pagina's één pagina vluchtig doorneemt. Acties hebben geen begin of einde, en bepaalde scènes vertonen geen samenhang. Het gevolg is dat City of Ember serieus moet inboeten op vlak van spanning, emotie en geloofwaardigheid.

De sterke computergegenereerde effecten zorgen ervoor dat je na afloop van de film met het gevoel van een gemiste kans blijft zitten. Zo worden uitvergrote versies van bestaande kleinere dieren, zoals enorme motten of angstaanjagend gigantische stermollen, erg geloofwaardig in beeld gebracht. Ook de vergezichten over de stad zijn een feest om naar te kijken.

Ook op de acteerprestaties valt weinig af te dingen. De cast doet zijn werk naar behoren, maar heeft geen materiaal om mee te werken. Het enige wat van de acteurs verwacht wordt, is dat ze van het ene punt naar het andere lopen, dingen ontdekken, en processen in gang zetten, meestal zelfs zonder aanleiding. Relaties tussen personages worden niet uitgewerkt en blijven gedurende de hele film erg vaag. Zelfs Tim Robbins en Bill Murray kunnen amper hun stempel drukken, en dat zegt al heel wat.

Wanneer het hele verhaal dan nog eens op een anticlimax uitloopt, is het overduidelijk dat City of Ember allesbehalve een memorabele film kan genoemd worden. Op basis van de schaarse mooie beelden die we te zien kregen, lijkt het ons beter om het boek te lezen. Daarin komt het verhaal tenminste volledig tot zijn recht.

City of Ember werd meer dan een half jaar geleden in de VS gereleased en heeft het daar abominabel slecht gedaan in de bioscopen. Naar alle verwachting zullen de overige boeken uit de reeks dan ook niet verfilmd worden. Maar dat stemt ons niet treurig. Wie een goede film in dit genre wil zien, raden we veel eerder Terry Gilliams Brazil aan.