GRAN TORINO

Clint Eastwood is Walt Kowalski, een veteraan van de Koreaanse oorlog. Na het overlijden van zijn vrouw willen zijn kinderen dat hij naar een rustoord vertrekt, maar dat ziet hij niet zitten. Ook al komen er in zijn buurt vooral Aziaten wonen, Walt weigert zijn eigen huis te verlaten.

Op een dag probeert zijn jonge buur Thao zijn wagen te stelen, een Gran Torino uit 1972. Walt betrapt hem en stuurt hem weg. De familie van Thao verplicht hem om als straf klusjes te doen voor Walt. Een vriendschap ontstaat en Walt begint Thao zelfs te behoeden voor de bendes die de buurt overnemen.

Deze korte inhoud klinkt luchtig en gemakkelijk, maar iedereen weet beter bij een Clint Eastwood-film. Zijn films durven al eens onaangename kantjes hebben en dat is nu niet anders. Wanneer Walt de bendes probeert het hoofd te bieden, is het maar al te duidelijk dat hij eigenlijk een oude man is. Toch dwingt hij respect af: door zijn optreden en door op gepaste tijden een geladen geweer boven te halen.

Naar eigen zeggen is dit de laatste keer dat Clint Eastwood zelf acteert. Voor se laatste keer haalt hij nog eens al zijn trucjes boven: met half dichtgeknepen ogen een vlijmscherpe repliek lanceren op het perfecte moment, Dirty Harry zou het niet beter kunnen. Zelfs wanneer een hele bende zware jongens om hem heen staat, kan hij hen nog te baas. Hij geeft de derde leeftijd terug hoop.

Toch is niet alles perfect. Walt sukkelt met zijn gezondheid en vooral de manier waarop zijn kinderen met hem omgaan, is schrijnend. De scène waarin Walt zijn zoon opbelt met belangrijk nieuws, en hoe diezelfde zoon dan de telefoon niet wil opnemen is van een zeldzame hardheid, ondanks de luchtige toon die ermee gepaard gaat. Clint Eastwood slaagt erin om het fragiele en hardvochtige in elkaar te laten passen en vindt het perfecte evenwicht tussen een superheld die alles en iedereen beschermt en een loser die niet meer voor zichzelf kan zorgen.

Eastwood wordt omringd door een schare acteurs van vooral buitenlandse origine. De jonge Hmong acteurs werden van straat geplukt en hadden geen enkele acteerervaring voor Gran Torino. Het is dan ook verbazingwekkend hoe goed ze het er vanaf brengen. Vooral de jonge Sue, gespeeld door Ahney Her, is een zeldzaam frisse ervaring. Alles wordt zo natuurlijk voorgesteld dat het niet meer op acteren lijkt. De jongere Thao heeft dan weer heel wat meer moeite met acteren, maar ook bij hem is het duidelijk dat hij vooral zichzelf speelt.

Het verhaal van Gran Torino brengt heel wat aspecten bij elkaar: omgaan met ouder worden, met verandering om je heen, met andere culturen, met geloof... De rode draad is de doorleefde prestatie van Eastwood die laat zien dat ook oudere mensen hun nut hebben, dat ook zij nog waardevolle bijdragen kunnen leveren aan de maatschappij, ook al is dat dan niet op de manier zijn die iedereen verwacht. De humor in de film maakt de personages menselijker, waardoor de dramatische wendingen extra aangrijpend zijn.

Gelukkig is dit niet het einde van het verhaal voor filmmaker Clint Eastwood. Zijn volgende film (over het leven van Nelson Mandela) staat nu al volop in de steigers. Het is wel begrijpelijk dat hij het er nu wat rustiger aan wil doen, maar zolang hij met steengoede films als Changeling en Gran Torino op de proppen komt, blijft hij duidelijk maken dat leeftijd slechts een getal is.