MILK

Harvey Milk (Sean Penn) is een homoseksuele New Yorker. Na verhuisd te zijn naar San Francisco blijkt echter dat hij door zijn geaardheid zich niet kan aansluiten bij de lokale middenstand bij het openen van een fotografiewinkel. Hierdoor beslist hij zelf een homo-vereniging op te richten. Na verloop van tijd beseft hij dat hij nog meer kan doen door zich op de politiek te storten, en hij stelt zich kandidaat als wethouder van zijn district in San Francisco.

Milks politieke aspiraties worden echter door religieuze en conservatieve verenigingen moeilijk aanvaard, en zelfs binnen homoseksuele milieus rijzen er vragen op. Maar Harvey zet door, en na verloop van tijd slaagt hij erin om van zijn winkel en uiteindelijk heel zijn straat het mekka van de homogemeenschap te maken. Toch blijft het moeilijk om verkozen te worden door het bredere Amerikaanse publiek.

Homoseksualiteit wordt minder en minder gezien als een groot strijdpunt. Politieke partijen voeren er al lang geen campagne meer rond en mensen van hetzelfde geslacht kunnen tegenwoordig in talrijke landen gewoon trouwen. Toch is dit allemaal van redelijk recente aard, en het is nog niet zo lang geleden dat homoseksuelen met een scheef oog werden bekeken. Het is daarom interessant om te zien wat er zich rond dit thema allemaal afspeelde in het midden van de jaren zeventig.

Milk kan bijna gezien worden als een documentaire over het leven van Harvey Milk, zo waarheidsgetrouw wordt alles weergegeven. Bijna heel de film is op de echte locaties opgenomen, en zowat iedereen die Harvey kende toen hij nog leefde werd gecontacteerd of heeft zelf een rol in de film. Voor de massascènes werden duizenden extra's opgeroepen, waarvan de meeste gratis in de film wilden opdraven. De betogingen uit die tijd kunnen hierdoor nauwgezet worden overgedaan.

Ook al wordt er in het begin van de film verteld welk triest einde Harvey Milk te wachten staat, er zijn genoeg spanningsbogen in het verhaal verwerkt zodat de film blijft boeien tot het einde. Vooral de uitslagen van de verkiezingen zijn hier dankbaar materiaal voor. Door veelvuldig gebruik te maken van echt historisch materiaal worden feiten nauwkeurig uit de doeken gedaan. Wie nog nooit van Harvey Milk gehoord had voor het bekijken van deze film, zal na afloop bewondering hebben gekregen voor deze opmerkelijke figuur.

De acteerprestatie van Sean Penn draagt bij tot het succes van de film. Door lichte prothetische aanpassingen werd zijn uiterlijk subtiel aangepast om meer op Harvey Milk te lijken. Het resultaat is geslaagd. De wat bedeesde Harvey komt opnieuw tot leven en al zijn kleine maniertjes lijken perfect overgenomen. Vooral de scènes waarin de fragiel lijkende Harvey voor een massaal opgekomen publiek zijn bekende catch phrase komt uiten, zijn uitermate ontroerend om te zien.

Het zou gemakkelijk zijn om de tegenstanders van Harvey Milk, die behoorlijk kwaadaardig worden afgeschilderd, als de ultieme slechteriken te zien want ook zij volgden uiteindelijk enkel maar wat de algemene publieke opinie was in die tijd. Voor deze nuance is jammer genoeg weinig tijd en plaats in de film, maar er wordt wel goed ingegaan op de uiteindelijke motieven achter de belangrijkste voor- en tegenstanders.

Milk geeft accuraat de sfeer weer van de jaren zeventig. Tijdens het bekijken van de film waan je je terug in die tijd: de verschraalde kleuren, de kleding, de settings, de meningen van de mensen - alles klopt, en hierdoor slaagt Milk erin om de futiliteit van onverdraagzaamheid af te beelden.