CHE PART ONE: THE ARGENTINE

In het eerste luik van het tweedelige epos - oorspronkelijk bedoeld als één film - volgen we Il Commandante in zijn strijd tegen de dictator Batista. De film start in het midden van de jaren ’50 met de kennismaking van de Argentijnse dokter Ernesto Guevara met de advocaat Fidel Castro. Beiden worden afgebeeld als ambitieuze leiders die ten koste van alles Cuba willen bevrijden van het dictatorschap en de Amerikaanse dominantie. Waar hun ambities vandaan komen, wordt nooit duidelijk. Soderbergh lijkt ervan uit te gaan dat het bioscooppubliek vertrouwd is met de drijfveren van beide mythische figuren.

Het is enkel tijdens de flashforwards naar de toespraken van Guevara voor de Verenigde Naties - gefilmd in zwart-wit en als twee druppels water gelijkend op de originele beelden - dat we een glimp opvangen van de denkbeelden die Che drijven in zijn revolutie. Hoe nuttig ze ook zijn, de flashforwards breken het ritme van de film, vooral van de scènes in de jungle.

Het is duidelijk dat deze film Soderbergh nauw aan het hart ligt. Samen met Benicio Del Toro - die tevens producent is - heeft hij een lange weg afgelegd om het tweedelige epos te vervolledigen. Het is een weloverwogen film geworden die een enorme ernst aan de dag legt om de ambitieuze leider in Guevara te tonen. Menig Hollywoodregisseur zou de film volproppen met sensationele actiescènes en de revolutiestrijd voorzien van het nodige sentiment. Soderbergh kiest resoluut voor de afstandelijke, documentaireachtige verfilming die overbodige emoties schuwt. Wie een spectaculaire oorlogsprent verwacht, komt bedrogen uit. Het is wachten tot het einde op gevechtscènes waarbij de kogels je om de oren vliegen.

Niemand had Che beter kunnen vertolken dan Benicio Del Toro en niet alleen wegens de uiterlijke overeenkomsten. Del Toro heeft het personage - met respect voor de mystiek die rond de figuur Che hangt - grootsheid meegegeven die plaats laat voor zijn menselijke, kleine, kantjes (zoals Guevara's astmatische aandoening). Hij werd dan ook terecht bekroond voor zijn rol tijdens het Filmfestival van Cannes.

Dat Che Guevara sinds zijn dood mythische proporties gekregen heeft, is een understatement. Zijn beeltenis is uitgegroeid tot één van de krachtigste symbolen voor alles dat links denkt, voelt en ademt. Hoewel The Argentine met enorm veel zorg gemaakt is en, gelukkig, geen bombastische Hollywoodfilm geworden is, komen we te weinig te weten over de persoon achter het gezicht dat zoveel posters en T-shirts siert. Misschien is het wachten op het tweede deel dat in april uitkomt?