NICK AND NORAH'S INFINITE PLAYLIST

Nick and Norah's Infinite Playlist is een onafhankelijke Amerikaanse romantische tienerkomedie die meer dan eens doet denken aan Nick Hornby's briljante roman High Fidelity. Rob Gordon - het hoofdpersonage in het door Stephen Frears verfilmde boek - is de eigenaar van een slecht draaiende platenwinkel in Londen. Zijn encyclopedische kennis van de popgeschiedenis helpt hem geen sikkepit als het er op aankomt zijn lief gelukkig te maken.

Mannelijker dan mannelijk maakt hij aan de lopende band mixtapes om de hopeloze muzikale smaak bij te stellen van zijn vrienden, buren, kennissen, collega's, vrienden van vrienden en buren van kennissen. Een geslaagde mixtape is niet zo gemakkelijk samengesteld: je kan het of je kan het niet. Het kan tot op zekere hoogte aangeleerd worden maar het verschil tussen het bandje van een natuurtalent of dat van een zwoeger blijft duidelijk hoorbaar. Vergelijk het met de stijlrijke en discrete elegantie van de oude adel en het protserige, gesnoef van de nouveaux riches.

Nick O'Leary is net als Rob Gordon bezeten door muziek. Hij is de bassist en tevens het enige heteroseksuele lid van The Jerk Offs, een bandje dat queercore speelt. De kans dat ze ooit de main stage van Werchter halen is onbestaand. De gasten hebben weinig talent en dat is eerder een nadeel dan een voordeel. Nick is net gedumpt door Tris, zijn lief: een blonde stoot, een lekker ding dat heel goed van zichzelf weet dat ze mooi is. Nick is een vechter die zich niet zo maar aan de kant laat schuiven. Hij bestookt zijn ex met mix-cd'tjes... die zij onbeluisterd in de vuilnisbak kiepert. De meeste vrouwen willen geen cd's maar ongedeelde aandacht, blinde verering, absolute trouw, juwelen, chocolade en bloemen. Dat weet Nick niet dus blijft hij compilaties samenstellen.

Norah haalt de schijfjes uit de vuilnisbak waar Tris ze in heeft gegooid. Zij geniet wel van Nicks kwaliteiten als muzieksamensteller. Ze weet niet wie de maker is en Nick weet niet dat zijn muzikale liefdesverklaringen aan zijn ex in de cd-speler van een ander meisje belanden.

De basis voor een traditionele romantische komedie is daarmee gelegd. Verrassen doet het scenario niet of nauwelijks. De toekomstige tortelduiven ontmoeten elkaar op een feestje na een concert. Norah vraagt Nick om voor vijf minuten te doen alsof hij haar vriendje is. Die initiële vijf minuten leiden tot een liederlijke nachtelijke zwerftocht door New York. Net deze nacht geeft de cultband Where's Fluffy? een verrassingoptreden op een geheime locatie. Nick en Norah zijn die hard fans en gaan samen op zoek naar die locatie.

Dat regisseur Peter Sollett er een rommeltje van heeft gemaakt is een understatement van jewelste. Gelukkig gaat het nog om een gezellige, vrolijke wanorde die een sympathieke sluier over de film legt. Maar goed, Sollett springt van de hak op de tak en het is geen moment duidelijk welke kant de goede man uit wil met zijn film. Is dit een tegendraadse komedie? Een stadsjungle road movie? Een pure romantische komedie? Een rockfilm? Geen van de vier. Hij heeft de klok horen luiden maar weet niet waar de klepel hangt.

Schiet hij als verhalenverteller tekort, dan haalt hij een onderscheiding als sfeerschepper. Hoewel New York met voorsprong de minst originele filmlocatie ooit is, toont Sollett een fris niet-standaard beeld van de miljoenenstad. De ronduit indrukwekkende soundtrack met grote namen uit de alternatieve rockscene - Devendra Banhart, Vampire Weekend, We Are Scientists, Shout Out Louds, The National, Band of Horses – zorgt voor de zinderende omlijsting van Nick and Norah's uitspattingen.

De muziek en het plezier dat Nick and Norah maken, werken aanstekelijk. Het zijn coole personages, sterk gespeeld door Michael Cera en Kat Dennings. De eerste werd bekend als de gitaarspelende babyverwekker Paulie Bleeker in Juno. De tweede had rolletjes in The 40 Year Old Virgin en The House Bunny. Cera en Dennings vormen een heerlijk en geloofwaardig duo. Cera lijkt met zijn slome blik en slungelige manier van bewegen best nerdy maar dat is hij helemaal niet. Hij is ontzettend cool, grappig en onafhankelijk en schattig (als hij een beetje zijn best doet). Kat Dennings is wat mannen oneerbierdig – maar goed bedoeld – al eens een ferm wijf noemen. Met haar wil je geen ruzie maken, maar ze blijft vrouwelijk en charmant genoeg om mannen het hoofd op hol te brengen. Het is de chemie tussen de offbeat rockers die Nick and Norah's Infinite Playlist altijd bekijkbaar en bij vlagen zelfs uiterst genietbaar maakt.

Toch is dit een film van gemiste kansen. De subplots die draaien rond de nevenpersonages zijn pover uitgewerkt en de humor te vaak banaal en lomp. Het is een beetje van dit en een beetje van dat: alternatief en stoer aan de ene kant, voorspelbaar aan de andere kant. Wervelend en kleurrijk in de ene scene, traag en ongeïnspireerd in de volgende. Het is een film als een middelmatige te laat aan huis geleverde 4 Stagione waarvan het kwartje met de blauwe kaas veel lekkerder is dan dat met de droge ham en de artisjok uit blik. Als hij helemaal op is, is het hongergevoel weliswaar verdwenen maar echt voldaan ben je er niet van, gelukkig evenmin want de helft van de pizza was niet lekker.

Het is economische crisis en Nick and Norah’s Infinite Playlist is een halfgelukte film met innemende titelpersonages en een straffe soundrack maar een rammelend, stuntelig verteld verhaaltje. Probeer af te dingen aan de bioscoopkassa: 4 Euro is een correcte prijs.