DEFIANCE

In 1941 begint operatie Barbarossa, de inval van Nazi-Duitsland in de Sovjet-Unie. Eén van de eerste gebieden die veroverd wordt is Belarussia, een provincie van Polen die in 1940 werd geannexeerd door de Sovjet-Unie. De drie Joodse broers Tuvia (Daniel Craig), Zus (Liev Schreiber) en Asall Bielski (Jamie Bell) kunnen ontkomen aan de oprukkende Duitse troepen en verbergen zich diep in de bossen.

Al snel ontdekken ze dat ze niet de enige Joden zijn die op dit idee kwamen en langzaam maar zeker breidt hun groep zich uit tot ze meer dan duizend vluchtelingen herbergen in de wouden. Tuvia en Zus groeien uit tot de feitelijke leiders van de verstekelingen, maar al snel blijkt dat ze een verschillende koers van elkaar willen volgen. Tuvia wil vooral zoveel mogelijk Joden redden, terwijl Zus wraak wil op de moord op zijn ouders en andere Joden.

De korte inhoud leest alsof het verzonnen is door een doorsnee scenarist en toch is dit een waargebeurd verhaal. Lang is er niets over deze episode bekend geweest, maar het leven van de echte Tuvia (die tot aan zijn dood in 1987 taxichauffeur is geweest in Manhattan) verscheen een paar jaar geleden in boekvorm en scenarist Edward Zwick (Blood Diamond, The Last Samurai) nam onmiddellijk een optie op de verfilmingsrechten.

Het is dan ook een perfect verfilmbaar verhaal met alle nodige ingrediënten: er zijn duidelijke slechte en goede personages, romantiek, actie, verraad en de nodige spanning om het verhaal tot het einde boeiend te houden. De premisse is namelijk erg simpel: overleven op alle mogelijke manieren.

Ondanks al die elementen die van een gewone film een topfilm zouden kunnen maken, is Defiance een erg standaard product. Keer op keer wordt herhaald hoe moeilijk het allemaal wel was voor de vluchtelingen, hoe uitzichtloos hun situatie, wat voor verschrikkelijke ontberingen ze ondergaan hebben. Natuurlijk is dit allemaal zo, maar Defiance voegt niets toe aan het al bekende verhaal. personages komen nooit tot leven maar blijven hun stereotype zelf. Al zal dit niet aan de acteurs gelegen hebben.

Het is moeilijk om Daniel Craig niet overal als James Bond te zien, maar hij is natuurlijk niet voor niets een goede acteur en hij slaagt er ook nu in om – ondanks al zijn heldhaftigheid – 007 een beetje te doen vergeten. Zijn verschrikkelijke accent helpt niet: een mengeling van Engels met een erg slecht nagebootst Russisch accent. We beseffen dat de mensen in die tijd geen Engels praatten, dus die Allo Allo'-achtige dialecten zijn onnodig en irritant.

De rest van de acteurs speelt op automatische piloot de dramatische rol die ze toebedeeld kregen; de moedeloze blikken en gefronste wenkbrauwen zijn bijna constant in beeld. De enige die hier aan ontsnapt is de altijd geweldige Liev Schreiber. Deze niet zo bekende maar overal aanwezige acteur slaagt erin om de harde rol van Zus toch de nodige diepgang mee te geven.

Defiance speelt zich grotendeels af in de bossen van Belarussia, maar is opgenomen in Litouwen. We nemen aan dat de bomen er daar even majestueus uitzien als die in de vroegere Sovjet-Unie, en de film slaagt erin om de nodige geloofwaardigheid mee te geven aan een toch licht ongeloofwaardig uitgangspunt: dat de Duitsers een duizendtal Joden lange tijd met rust zouden laten omdat ze zich verschuilden in een bos. Ook wordt er nauwelijks diepgang gegeven aan de Duitse tegenstanders: ze zijn door en door slecht en enkel uit op het vermoorden van Joden, meer hoeft u niet te weten als kijker.

Defiance is dan ook een doorsneefilm die door de goede acteurs net boven de middelmaat wordt geheven, maar niet lang in het geheugen blijft hangen. Daarvoor is Defiance veel te middelmatig.