THE INTERNATIONAL

Centraal staan de louche zaakjes van een van ’s werelds machtigste banken, de (fictieve) International Bank of Business and Credit (IBBC). Via een informant komen Interpolagent Salinger (Clive Owen) en openbaar aanklager Whitman (Naomi Watts) hun malafide praktijken op het spoor: het financieren van terrorisme en het destabiliseren van regeringen. Hun inspanningen om de bank te veroordelen, veranderen in een strijd van David tegen Goliath wanneer blijkt dat het spelletje tot op het hoogste niveau wordt meegespeeld.

Dat het uitgangspunt van The International lijkt te appelleren aan de huidige bancaire crisis is toeval. Het scenario werd enkele jaren geleden geschreven toen er nog geen financieel vuiltje aan de lucht was. Toch zullen velen de strijd tegen de bankenwereld kunnen smaken.

Clive Owen, die een gedreven Interpolagent met een verleden speelt, tilt deze film naar een hoger niveau. De Britse acteur bijt zich als een pitbull vast in deze rol en bewijst dat hij zowel komische als serieuze rollen aankan. Jammer dat zijn sidekick van dienst, gespeeld door de anders verdienstelijke actrice Naomi Watts, de geloofwaardigheid van de onderneming en de dynamiek van het verhaal onderuit haalt. Haar personage is te oppervlakkig uitgewerkt waardoor Watts bij momenten zelf niet goed lijkt te weten in wat voor soort film ze verzeild is geraakt.

Hét hoogtepunt van de film is ongetwijfeld de scène in het Guggenheim Museum in New York. Het is één van de spannendste en meest gewelddadige momenten die de film bevat. Tykwer maakt van de destructie van kunst iets esthetisch (de video-installaties die voor deze film gemaakt werden, moeten eraan geloven) en bewijst dat actiescènes ook zonder razendsnel voorbijflitsende en migraineveroorzakende beelden kunnen vormgegeven worden. Ook de stadszichten die The International biedt – de film speelt zich onder andere af in Berlijn, Milaan, New York en Istanbul - zijn overweldigend. Vooral de scène op de daken in Istanbul geeft een beeld van de grootste stad van Turkije dat weinigen van ons kennen.

De vergelijking die hoofdrolspeler Clive Owen in een recent interview maakt met klassieke complotthrillers uit de jaren ’70 zoals The Parallax View en Three Days of the Condor gaat echter niet op. Het scenario vertoont iets te veel onregelmatigheden en de moraal die aan het einde van de film wordt meegegeven kan men op zijn minst dubieus noemen. Bovendien duurt de film minstens een kwartier te lang. Toch is The International een verademing voor allen die van actiefilms mét inhoud houden.