RICKY

Ricky begint als een sociaal drama, à la de gebroeders Dardenne, waarin alleenstaande moeder Kathie (rol van Alexandra Lamy) en haar 7-jarige dochter Lisa (rol van Melusine Mayance) het beste proberen te maken van hun leven in een troosteloos appartementsblok. Wanneer Kathie verliefd wordt op de Spaanse fabrieksarbeider Paco (rol van Pan’s Labyrinth-engerd Sergi López), moet het 7-jarige meisje plots haar leven - en haar moeder - delen met een nieuwe man en de vrucht van hun liefdesdaad: Ricky. De zorg voor de baby blijkt echter een veeleisende taak en het duurt dan ook niet lang voordat de relatie tussen Kathie en Paco de eerste barsten vertoont.

Tot zover het eerste, vrij banale - maar daarom niet minder fascinerende - gedeelte van Ricky. Ozon schetst in deze eerste helft op zeer subtiele wijze de gespannen verhoudingen tussen de leden van een nieuw samengesteld gezin. Wanneer de baby plots vleugels (!) krijgt, begint het te dagen dat Ricky niet zomaar een doordeweeks sociaal drama is. Laat je echter niet misleiden door deze op de apotheose van een sciencefictionfilm gelijkende plotwending. Het resultaat van de transformatie leidt niet tot een sensationele film, maar simpelweg tot een magisch-realistische fabel over (moeder)liefde en een alledaags koppel dat een uitzonderlijke baby heeft.

De flink uit de kluiten gewassen fladderende baby - die dankzij vernuftige computereffecten zowaar echt lijkt te vliegen - steelt de show en zal menigeen weten te vertederen (tenzij je allergisch bent voor babygehuil). Dat zijn vleugeltjes allerhande komische scènes opleveren (moeder en dochter blijken bijvoorbeeld bijzonder creatief in het fabriceren van een aangepaste garderobe voor Ricky) maakt het tweede gedeelte een stuk lichtvoetiger. Ozon verliest echter nooit het realistische aspect uit het oog, waardoor het geheel iets tragikomisch krijgt.

Dat Ricky uiteenlopende reacties bij het bioscooppubliek veroorzaakt, verbaast ons niets. Ozon neemt een risico door te kiezen voor een onderwerp dat niet zou misstaan in een Disneyfilm. Niet iedereen zal bijgevolg gecharmeerd raken door de magische wereld en de fantasierijke hersenschimmen van de Fransman.

Ozon blijft een tegendraadse regisseur die men ofwel in de armen sluit ofwel verguist. Buiten kijf staat echter dat de regisseur, die tevens het scenario voor zijn rekening genomen heeft, een eigenzinnige fabel biedt die realistische en fictieve elementen op een fascinerende wijze combineert.