THE LIFE BEFORE HER EYES

Wie aan haar werk zag in The Missing, The Upside of Anger, Down in the Valley, Across the Universe en The Wrestler, weet al lang wat de Amerikaanse in haar mars heeft. Wood wordt geen grote actrice. Ze is het al en doorbreken deed ze zes jaar geleden toen ze Tracy Freeland speelde in Thirteen. Haar personage in The Life Before Her Eyes heeft wel wat weg van de oncontroleerbare, losgeslagen Tracy. Ze is een paar jaar ouder, minder beïnvloedbaar, maar zeker even eigenzinnig en feilloos in staat om steeds de foute beslissing te nemen.

Evan Rachel Wood is alweer erg sterk. Dat is het positieve nieuws. Het negatieve is dat pijnlijk duidelijk wordt hoe beperkt de dramatische capaciteiten zijn van Uma Thurman. Ze bouwde haar carrière op met opvallende rollen in gestileerde films van eigenzinnige regisseurs die weinig ruimte laten voor een persoonlijke interpretatie van haar personage. Mia Wallace (Pulp Fiction), Glory (Mad Dog and Glory), The Bride (Kill Bill) zijn cartooneske creaturen, géén levensechte, fijn opgebouwde, levensechte vrouwen. Nu ze wel zo’n mens van vlees en bloed moet spelen - een overbezorgde moeder die snel van streek raakt, de grootste moeite heeft om zich te ontspannen en haar echtgenote verwaarloost – schiet ze tekort.

Uma Thurman en Evan Rachel Wood spelen de volwassen- en tienerversie van hetzelfde personage: Diana. Vijftien jaar geleden raasde een leerling met een machinegeweer door de gangen van hun school. Diana stond met haar beste vriendin Maureen oog in oog met de schutter. Die stelt hen voor de simpele, maar onmogelijke keuze: één van de twee schiet hij dood. Wie van de twee zal het worden?

The Life Before her Eyes springt heen en weer in de tijd. De confrontatie met de massamoordenaar in de toiletten is de as van de film. De dramatische spanning zit in het beslissingstraject van de meisjes. Hoe hebben ze bepaald wie van hun twee het drama zou overleven?

Al is spanning te veel gezegd. Het verhaal heeft bitter weinig om het lijf. De jonge Diana woont in een strontvervelend stadje dat ze zo snel mogelijk wil verlaten. School is een hel. Ze wacht op de toekomst. Diana is de seksueel actieve losbol, haar minder aantrekkelijke vriendin gaat iedere zondag trouw naar de kerk. Het zijn voorspelbare tegenstellingen die na verloop van tijd uiteraard zorgen voor oplopende spanningen. De ruzies spelen een bepalende rol wanneer ze moeten kiezen wie sterft en wie overleeft.

In het heden loopt Diana’s huwelijk stroef. Ze woont nog steeds in haar geboortedorp. Haar dochtertje bezorgt haar migraine door steeds van school weg te lopen. Het leven van de volwassen Diana is net zo saai als ze gevreesd had.

Nu zijn er over saaie levens prachtige films gemaakt. Het Turkse Three Monkeys – nu in de bioscoop – is een goed voorbeeld, de vijfvoudig Oscarwinnaar American Beauty is een ander bewijs dat een getalenteerde filmmaker ook over uitgebluste en in wezen strontvervelende personages een boeiend verhaal kan vertellen.

Regisseur Vadim Perelman is geen topregisseur. Anders had hij de schmierende Thurman wel terechtgewezen en had hij minder closeups genomen van haar trillende onderlip en bevende handen. Da had hij ook de pseudo-intellectuele symboliek – het water, de bloemen, het hart – subtieler verwerkt. The Life Before His Eyes is zijn tweede film. Het is een ambitieuze verfilming van de gelijknamige roman van Laura Kasischke.

De film lijkt iets intelligents te willen zeggen over het leven, maar behalve de makers zelf zal niemand iets verrijkends kunnen distelleren uit Perelmans brokkenpap. Door de ingewikkelde structuur lijkt dit een film van het niveau Memento, maar het is slechts schijn. Een zwak verhaal wordt er heus niet beter op als je het achterstevoren, binnenstebuiten of ondersteboven vertelt. Spelen met de chronologie om de manco’s te verdoezelen is geen uiting van creativiteit maar een zwaktebod.

Het basismateriaal is te mager en onevenwichtig. De verhaallijnen in het verleden zijn boeiender dan die in het heden zodat het telkens weer wachten is tot Perelman vijftien jaar terug zapt. Gelukkig is er Evan Rachel Wood. Overtuigend en intrigerend. Ze blijft met gemak overeind in een film die ferm teleurstelt.