SURVEILLANCE

Een klein stadje in de Santa Fe-woestijn wordt geteisterd door enkele gruwelijke moorden. Twee FBI-agenten (Bill Pullman en Julia Ormond) worden op onderzoek uitgestuurd, maar net wanneer ze aankomen, slaan de moordenaars opnieuw toe. De slachtoffers – een politieagent, een gezin, en een jongeman – waren toevallig samen een band aan het verwisselen. De enige getuigen van deze moordpartij zijn een collega van de politieagent, een vriendin van de jongeman en een jong meisje, de enige overlevende van het gezin. Wanneer de twee FBI-agenten de getuigen beginnen te ondervragen, komen ze langzaamaan de gruwelijke waarheid op het spoor.

Ook al is David Lynch slechts uitvoerend producent van Surveillance, zijn invloed is sterk aanwezig. Vader Lynch drukte niet alleen zijn stempel op de cast – beide hoofdrolspelers, Ormond en Pullman, waren meermaals in zijn films te zien – ook op cinematografisch vlak komt hij duidelijk om de hoek kijken. Zo is er een scène in het begin van de film waarin de FBI-agenten foto’s van de slachtoffers bekijken. Bepaalde shots zijn zodanig geschoten dat het lijkt alsof de muur, net als de foto’s, doorschijnend is gemaakt. Het zijn dit soort details die Surveillance interessant maken.

Jammer genoeg blijft het daar een beetje bij. Voor het overige is Surveillance een middelmatige kleinschalige thriller. De film draait volledig om wat er tijdens de moorden op de snelweg is gebeurd, en om het kat-en-muisspel tussen de daders en de getuigen. Er zit een twist in het verhaal die de kijkers als verrassend zouden moeten ervaren, maar die blijkt helaas te doorzichtig. Wie al na twintig minuten door heeft hoe de vork in de steel zit, moet nog meer dan een uur wachten op de daadwerkelijke onthulling. Intussen kabbelt het verhaal zonder veel spanning voort, waardoor er van een thriller nog amper sprake is.

De regie van Jennifer Lynch is adequaat maar mist perfectie op cruciale momenten. Sommige scènes worden erg rommelig in beeld gebracht, en dan is het niet onmiddellijk duidelijk wat precies de bedoeling is. Het is een techniek die soms werkt, aangezien het verhaal vanuit de verschillende standpunten van de getuigen wordt verteld, maar op een bepaald ogenblik moet je als regisseur wel kleur bekennen. De clou van het verhaal wordt zo onduidelijk onthuld, dat bijna elk verrassingseffect erdoor verloren gaat.

Soms kan het hebben van een beroemde naam eerder een nadeel zijn dan een voordeel. Jennifer Lynch zal ongetwijfeld profijt hebben gehaald uit de uitgebreide sociale netwerken van haar vader, maar anderzijds heeft haar familienaam ook verwachtingen gecreëerd die (voorlopig) niet kunnen ingelost worden. Hoewel je dat als kijker ook wel beseft, valt het te betwijfelen of je in Surveillance een betere film zou zien zonder vooraf te weten wie er in de regisseursstoel zat. De beste raad die we kunnen geven, is om de film zonder al te veel verwachtingen te gaan bekijken, en te genieten van de uitstekende prestaties van zeer goede acteurs in een kleinere productie.