THE UNINVITED

De openingsscène van The Uninvited belooft weinig goeds. Bij een knetterend kampvuur op het strand en met loeiharde muziek op de achtergrond schurkt een mooi, jong koppeltje dicht tegen elkaar aan. De jongen heeft het condoom al in de aanslag. Wordt The Uninvited de zoveelste tienerhorrorfilm die zich uitsluitend richt op hormonaal doorgeslagen pubers?

Wie Ji-woon Kim’s originele film A Tale Of Two Sisters uit 2003 gezien heeft, weet dat daar weinig kans toe bestaat, en gelukkig bewijzen de Guard Brothers dat ze het voorbeeld met het nodige respect behandelen. De openingsscène blijkt een herinnering van Anna (Emily Browning), die in gesprek is met haar psychiater. Anna verblijft sinds de dood van haar overleden moeder in een instelling. De zielenknijper heeft goed nieuws: ze mag naar huis.

Dat maakt bij Anna gemengde gevoelens los. Enerzijds wil ze dolgraag haar zus Alex (Arielle Kebbel) weer zien, maar anderzijds betekent het ook de confrontatie met Rachael (Elizabeth Banks), de vroegere verpleegster van haar moeder, maar huidige stoeipoes van haar vader. Rachael begroet haar stiefdochter met een hagelwitte glimlach, een bodemloos decolleté en stralende ogen. De kijker weet: hier klopt iets niet.

Door van het hoofdpersonage een emotioneel labiel persoon te maken, zadelt The Uninvited de toeschouwer met een probleem op: kan je haar wel vertrouwen? Anna gelooft dat Rachael iets met de dood van haar moeder te maken heeft, maar is dat wel zo? Een zoektocht op zolder en een rondje googelen verhoogt alleszins wel de bewijslast.

Niets wijst erop dat de Guards debuteren in het genre. Ze filmen met de vastberadenheid van een geoefend cineast. Hun camera glijdt in alle grandeur over wijde landschappen, besnuffelt het gigantische huis aan zee of rolt stijlvol door lange gangpaden die uitkomen op deuren waar bloed door het sleutelgat sijpelt.

In de nachtelijke scènes zijn ze op hun sterkst. Met behendig opgebouwde shots testen ze de schokbestendigheid van de toeschouwer, al is een weinig subtiele soundtrack daarbij een uitstekend bondgenoot. Verhaaltechnisch spant scenarist Craig Rosenberg (van de tv-serie Lost) ondertussen de strop rond de nek van Rachael. Halverwege de film stapelen de contra’s tegen haar zich zo hoog op, dat ze op het einde wel als een kaartenhuisje in elkaar moeten stuiken.

De film valt immers met een bijzondere twist pas de laatste tien minuten in zijn plooi. Alles wat je daarvoor gezien hebt, moet je herbekijken. Dat gebeurt deels ook letterlijk, want in een snelle montage krijgen we cruciale scènes opnieuw te zien, maar nu door de juiste bril. Die techniek wordt in horrorfilms wel vaker gebruikt, maar zelden met succes.

The Uninvited is een staalkaart aan horrorclichés – enge geluiden, dichtslaande deuren, een krakend huis, griezelige dromen -, maar komt er toch prima mee weg. Een mooi voorbeeld daarvan is een scène waarin Anna in bed via haar iPod naar Charlotte Gainsbourg luistert, vooraleer ze beslopen en bekropen wordt door een schaduwfiguur. Op zich is het niet zo’n originele scène, maar de Guards weten ‘m op een subtiele manier extra spannend te maken.

Het is de perfecte synecdoche voor de hele film. Voor de zoveelste remake van een Aziatische horrorprent is dat een meevaller van formaat.