KNOWING

Proyas weet als geen ander hoe hij de kijker in de juiste sfeer moet brengen. Net als in zijn beste werk Dark City zet de cineast in Knowing meteen de juiste toon. Dat de man een somber beeld over de toekomst heeft, komt de film alleen maar ten goede.

Nicolas Cage kruipt in de huid van John Koestler, een leraar die alleen instaat voor de opvoeding van zijn zoon Caleb. Sinds zijn vrouw het leven liet, brak de man volledig met zijn geloof (Signs iemand?) en berust hij in de gedachte dat alles een wetenschappelijke verklaring heeft. Dat is dik tegen de zin van zijn gelovige vader waar hij geen contact meer mee heeft. John krijgt echter de verrassing van zijn leven wanneer zoonlief thuis komt van school met een papier vol getallen dat vijftig jaar eerder begraven werd.

De op het eerste gezicht niets betekenende reeks getallen blijkt echter een groot geheim te bevatten. John komt er namelijk achter dat ze in een bepaalde combinatie de datum van verschrikkelijke rampen voorspellen. Het ergste valt John nog niet meteen op, namelijk dat er nog drie rampen op komst zijn. Een race tegen de tijd en het onwaarschijnlijke kan van start gaan.

De plot van Knowing kan best omschreven worden als ‘genietbare lulkoek’. Het is soms moeilijk niet in lachen uit te barsten wanneer het verhaal - met de overduidelijke laag van ‘suspension of disbelief’ - zich in de zoveelste onwaarschijnlijke bocht wringt. Toch ontspoort Knowing niet.

Alex Proyas brengt het geheel visueel knap in beeld, zorgt voor een mooie sfeerschepping en weet de spanning hoog te houden (let bijvoorbeeld op de mysterieuze figuren in het mistige bos!). Daarbij worden we ook nog eens getrakteerd op enkele technische hoogstandjes. Zo is Nicolas Cage getuige van een afschuwelijk ongeluk dat in één vlotte camerabeweging magistraal in beeld wordt gebracht. Een knap staaltje cinematografie!

Nicolas Cage staat nog eens aannemelijk te acteren en valt geen moment uit zijn rol. Verder herkennen we in de cast onder andere Troy-actrice Rose Byrne als bezorgde alleenstaande moeder en de jonge Chandler Canterbury als Cage’s zoon die allerhande dingen begint te horen.

Jammer wel dat tijdens de finale ontknoping alle remmen los gaan en alle logica overboord gegooid wordt. Dat zorgt voor fronsende wenkbrauwen bij de kijkers. Zonde, want Proyas weet als geen ander op de apocalyptische gedachte in te spelen. Al bij al een genietbaar filmpje tijdens de warme lente-avonden, maar meer ook niet.