MONSTERS VS ALIENS

‘Van de makers van Shrek’ is de slogan waarmee de film wordt gepromoot. Eigenlijk is dat niet meer dan een manier om te verbergen dat één van twee regisseurs, Rob Letterman, eerder coregisseur was van Shark Tale, een animatiefilm om snel te vergeten. Maar wees gerust: Lettermans tweede film is stukken beter.

Het hoofdpersonage in Monsters vs Aliens is Susan (stem van Reese Witherspoon), een volmaakt gelukkige jonge vrouw uit Californië die op het punt staat om te trouwen met haar grote liefde Derek, een weerman die ervan droomt om ooit nieuwsanker te worden. Maar op de dag van haar huwelijk wordt Susan getroffen door een meteoriet, en tijdens de plechtigheid verandert ze in een ‘monster’ van maar liefst vijftien meter lang. Daarop wordt ze gevangen genomen door het leger en naar een geheime monstergevangenis gebracht. Maar wanneer de Aarde later aangevallen wordt door de robots van de megalomane alien Gallaxhar, zien de mensen geen andere mogelijkheid dan het inroepen van de hulp van de monsters.

Hoewel de film zich net als WALL-E (Pixar) in de ruimte afspeelt, verraadt de plot al dat de makers van Monsters vs Aliens (DreamWorks) veel meer op veilig hebben gespeeld. Geen metaforen of verborgen boodschappen. Monsters vs Aliens is anderhalf uur lang pretentieloze fun. Daarvoor zorgen vooral de monstertjes Dr. Cockroach (zijn naam spreekt voor zich), The Missing Link (de spierbundel van dienst) en B.O.B. (een onvernietigbare klodder gelatine zonder brein). Laatstgenoemde is hilarisch van de eerste tot de laatste minuut, en heeft het potentieel om uit te groeien tot een klassiek tekenfilmpersonage. Het vierde monster, Insectosaurus, speelt een eerder secundaire rol in het verhaal, en blinkt enkel uit in het aantonen van zijn overbodigheid.

De humor is vaak geslaagd en valt nog het best te vergelijken met de grappen en grollen uit The Simpsons Movie: altijd één stap voor op de kijker. Het beste bewijs daarvan wordt geleverd in de scène waarin General W.R. Monger (Kiefer Sutherland) een select publiek vertelt over het bestaan van de monsters. Telkens wanneer Monger een monster introduceert, begint de secretaresse te krijsen. Wanneer de dame op bevel van de generaal uit de zaal wordt verwijderd, denk je als kijker dat het verhaal gewoon weer verder zal gaan. Maar bij de inleiding van het volgende monster is er opnieuw een kreet te horen. Deze keer van … de president van de Verenigde Staten. Het is een gewaagde zet van DreamWorks om dit soort humor aan te wenden. Sommige kijkers zullen het kunnen smaken, anderen zullen het eerder irritant vinden.

Op het vlak van de bij DreamWorks immer aanwezige knipogen naar de populaire cultuur helt de balans helaas naar de verkeerde kant over. De verwijzingen zijn ofwel overbodig (zoals in de scène waarin de VS-president het themalied van Beverly Hills Cop uit zijn keyboard tovert als vorm van ‘vreedzame communicatie’) ofwel te gemakkelijk (zoals de woorden van The Missing Link die na jarenlange opsluiting uit de gevangenis wordt ontslagen: “It wasn’t this hot 50.000 years ago. Is the earth warming up? Somebody please tell me. That would be an inconvenient truth.”). Die scènes vormen het dieptepunt van de film, en waren tijdens de montage beter overboord gegooid.

Monsters vs Aliens kent zeker zijn sterke momenten en is al bij al een aanrader. De film wordt nergens zo beklijvend als WALL-E, en ook visueel is het niet één van de beste animatiefilms die we tot nu toe gezien hebben. De hilarische personages en de bijzondere humor maken echter veel goed. Waar WALL-E appelleerde aan ons geweten en medeleven, mikt Monsters vs Aliens exclusief en veel sterker op ons gevoel voor humor. En dat mag ook wel eens. Want lachen is en blijft gezond.