Het is tien jaar geleden dat de geschifte gemaskerde moordenaar Harry Warden maar liefst tweeëntwintig mensen aan zijn pikhouweel reeg en daarmee het lot bezegelde van de Harmony koolmijnen. Tom Hanniger (Jensen Ackles), de getormenteerde zoon van de overleden eigenaar, is het beu dat hij door schuldgevoel achtervolgd wordt en besluit terug te keren naar het kleine stadje om de mijnen te verkopen. Buiten zijn ex-liefje Sarah Palmer (Jaime King) is niemand blij om Tom terug te zien. Wanneer er met de aanloop naar Valentijn enkele uitermate bloederige moorden worden gepleegd, blijkt niet alleen Tom te zijn teruggekeerd naar Harmony…
Net als Black Christmas, When a Stranger Calls en Prom Night is het origineel uit ‘81 niet zo heel bekend bij het grote publiek en misschien net daarom waren we niet echt tegen een nieuwe versie. Regisseur George Mihalka maakte van My Bloody Valentine weliswaar een sfeervolle slasherprent, maar door de overijverige MPAA-raad bleef er geen spaander heel van zijn film. Toch groeide de bloedloze Canadese horrorfilm over de jaren heen tot een cultfavoriet uit, al wat was het maar door de bizarre aftitelingsong en de hoop dat de film ooit ongeknipt zou opduiken.
Ironisch genoeg kreeg Lions Gate achtentwintig jaar na datum het onmogelijke voor elkaar en verscheen er even voor de release van de remake een ongeknipte versie van het origineel op DVD. Vreemd dat de schijnbaar ontoombare remaketrend - wat door de meeste horrorfans nog steeds gezien wordt als de dood van het horrorgenre – er net voor zorgde dat het origineel eindelijk gezien kan worden zoals het bedoeld was: een bloederige slasherfilm, gemaakt om de horrorfans op de wenken te bedienen.
Patrick Lussier maakt met een remake een film zonder veel pretenties. Dat blijkt de goede keuze. Terwijl Rob Zombie in zijn Halloween het monster een onnodige achtergrond gaf en Marcus Nispel zijn Jason realistisch probeerde te maken, is Harry Warden gelukkig gewoon een ontoombare psychopaat die mensen op creatieve wijze om zeep helpt. Geen onnodige uitleg van het hoe en het waarom, maar gewoon rechtlijnig horrorvermaak.
My Bloody Valentine 3-D is uitermate vermakelijk, zelfs al staat alles in dienst van de 3-D gimmick. De halfzachte remake van Friday The 13th beloofde ons ongezien bloederige toestanden, maar kwam jammer genoeg niet verder dan enkele clichématige sequenties. De moderne herwerking van My Bloody Valentine heeft het genrehart duidelijk wel op de juiste plaats en met de hulp van prima effecten vliegen de ingewanden en lichaamsdelen feestelijk in het rond. Dankzij al het mysterie rond Harry Warden is de killer overigens ook echt angstaanjagend.
Regisseur Lusier - die jarenlang de vaste monteur was van Wes Craven - bewijst na miskleunen als de Dracula 2000-trilogie en White Noise 2, dat hij uiteindelijk toch talent heeft om horror op gepaste wijze in te blikken. De film bevat bakken sfeer (de mijnen!), raast voorbij met het tempo van een achtbaanrit en is eigenlijk nog het best te vergelijken met een wilde attractie in één of ander pretpark. De loeiharde soundtrack, de montage met de snelheid van het licht, de mooie snoetjes van de cast en zelfs het clichérijke scenario bespelen alle zintuigen. My Bloody Valentine 3-D is helemaal geen grote cinema, maar met de juiste verwachtingen zit je gebeiteld voor het ‘leukste’ horrorvertier van het jaar.
Gezien op het 27ste Brussels Internationaal Festival van de Fantastische Film.
Titel: My Bloody Valentine 3-D
Genre: horror
Speelduur: 1u41
Regisseur: Patrick Lussier
Acteurs: Jensen Ackles, Jaime King, Kerr Smith, Tom Atkins, Betsy Rue, Kevin Tighe, Todd Farmer