CHE: PART TWO

Aangezien de film het met een beperkte distributie moet stellen, is de kans groot dat Che: Part Two aan veel kijkers voorbij zal gaan. Hoewel een echte filmliefhebber altijd een zwak zal blijven hebben voor de underdogs op het witte doek, is dat deze keer niet eens zo heel erg.

Waar het eerste deel van Che zich vorige maand nog concentreerde op diens triomf in Cuba, gaat het in dit tweede deel over zijn ondergang in Bolivia. Guevara (Benicio Del Toro) had het gevoel dat hij na het verspreiden van de revolutie niets meer te betekenen had voor Cuba. Hij zei zijn Cubaans staatsburgerschap op, en trok naar Bolivia om daar zijn revolutionaire boodschap uit te dragen. Met de gekende afloop.

Het uitgangspunt van Che: Part Two is dus zeker interessant, maar helaas slaagt de film er maar op enkele momenten in om de kijker écht te boeien. En dat is vooral op het einde. De eerste twee uur valt er bijna niets te beleven: talloze zwerftochten door de Boliviaanse jungle en onderling inwisselbare schietduels tussen de guerrilla’s en het Boliviaanse leger maken de film maar matig interessant. De eerste scène die je als kijker zal bijblijven, passeert pas tegen het einde van de film. Wanneer Guevara wordt neergeschoten, trilt de camera als een gek. De tweede en laatste opwindende scène is de executie: een subjectieve camera neemt het plots over, en toont hoe Guevara zijn laatste momenten beleefde. Het is jammer dat er niet meer zulke momenten in de film zaten, want nu laat Che: Part Two de kijker grotendeels koud.

Wel interessant is de manier waarop Steven Soderbergh (Traffic, The Good German) zijn hoofdpersonage in beeld brengt. Che is, mede door zijn executie, uitgegroeid tot een icoon, een symbool voor de revolutie. Het opvallende aan deze film is dat er helemaal niet gefocust wordt op de persoon Che, maar wel op zijn ideeën. Guevara zag revolutie als een gezamenlijke opdracht, en niet als iets dat hij op zijn eentje teweeg zou kunnen brengen. De revolutie is geen individueel maar een collectief proces. En dat is ook hoe Soderbergh haar in beeld brengt. Bijna nergens wordt er gefocust op Che. Op een bepaald moment horen we hem zeggen: “We moeten beseffen dat we misschien wel zullen moeten doden voor de revolutie, of er zelf voor zullen gedood worden.” Guevara besefte als geen ander dat de revolutie hem zijn leven kon kosten, en hij nam daar ook vrede mee.

Het is nog maar de vraag of de ultieme Che Guevara-film ooit zal gemaakt worden. Het staat in elk geval buiten kijf dat Benicio Del Toro de best denkbare Che is, omwille van taaloverwegingen en door de uiterlijke gelijknissen. Hoewel dit project van Del Toro en Soderbergh heel veel moeite en doorzettingsvermogen heeft gevraagd, is het ambitieuze tweeluik eerder matig uitgevallen. De grootste verdienste van deze film is wellicht dat hij er gekomen is, maar zeker ook niet meer dan dat.