THE CHASER

Op het eerste gezicht zou je denken dat Memories of Murder en The Chaser in dezelfde vijver vissen. Beide films komen inderdaad uit hetzelfde land, handelen over hetzelfde onderwerp en delen stilistisch een aantal kenmerken. Maar daar houdt de vergelijking ook op. In tegenstelling tot Memories of Murder is The Chaser niet gebaseerd op waargebeurde feiten en leunt de film verhalend veel dichter aan bij de klassieke Amerikaanse seriemoordenaarsthriller. Ook de politiek-culturele context is in The Chaser van veel minder groot belang. Regisseur Hong-jin Na wil in de eerste plaats een spannend verhaal vertellen en focust zijn film volledig op het kat-en-muisspel tussen de twee hoofdpersonages. Niet voor niets werd de film in eigen land het op één na grootste kassucces van 2008 en ging hij op het Brussels Internationaal Festival van de Fantastische Film (BIFFF) met de prijs voor Beste Thriller aan de haal.

The Chaser speelt zich grotendeels af in de groezelige achterbuurten van Seoel. We volgen Eom Joong-ho (Kim Yoon-seok), een voormalig politieagent die tegenwoordig zijn boterham verdient als pooier. Zijn zaakjes lopen vlot, al vindt hij het merkwaardig dat steeds meer meisjes weglopen zonder hem ervan op de hoogte te brengen. Joong-ho gaat er gewoon van uit dat ze hun werk beu zijn en stelt er zich verder geen vragen bij. Tot hij ontdekt dat veel van zijn meisjes zijn ‘weggelopen’ nadat ze met een bepaalde klant zijn meegegaan. Hij stuurt een van zijn laatste meisjes met de man mee en gaat zelf op onderzoek uit om uit te vissen met wat voor kerel hij nu precies te maken heeft.

Tijdens zijn zoektocht raakt hij echter betrokken bij een auto-ongeluk. Wanneer Joong-ho het telefoonnummer van de andere bestuurder wil opschrijven, blijkt dat precies de man te zijn die hij zoekt. En het is niet zomaar iemand. Want al snel ontdekt Joong-ho dat de man verantwoordelijk is voor de verdwijning en misschien ook wel voor de dood van zijn meisjes. Joong-ho haalt de politie erbij en laat de man arresteren. Hij heeft echter geen enkel bewijs tegen de verdachte en de agenten laten weten dat ze de man maar twaalf uur kunnen vasthouden. Voor Joong-ho betekent dat het startschot van een wilde zoektocht naar bewijsmateriaal.

Wat meteen opvalt in The Chaser, is hoe zorgvuldig regisseur Hong-jin Na zijn verhaal opbouwt. Hij geeft je ruimschoots de tijd om je in de leefwereld van de hoofdpersonages te verplaatsen en gunt je ook een blik op het zieke universum van de seriemoordenaar. Ook de personages worden breed geschetst, vaak met een stevige dosis humor en zelfrelativering. De pooier is een driftige losbol die er zonder veel nadenken op los mept, de moordenaar een akelige en berekenende manipulator die zelfs tussen de agenten nog tweedracht kan zaaien. Het nadrukkelijke gebruik van dit soort contrasten is misschien klassiek, maar het werkt. Zeker als de twee hoofdpersonages elkaars pad kruisen en het steekspel kan beginnen. Vanaf dat moment schakelt Hong-jin Na een versnelling hoger, pakt hij zijn kijkers bij de lurven en sleept hij ze mee tot het bittere einde. Een einde dat je trouwens onmogelijk ziet aankomen en dat zelfs voor de doorwinterde genreliefhebbers als een mokerslag aankomt.

Ook op stilistisch vlak bedient Hong-jin Na zich gretig van contrasten, al gebruikt hij ze niet zoals je dat zou verwachten. De openingsscène en het eerste deel van de film spelen zich hoofdzakelijk af in de regen en de duisternis, terwijl de bloedstollende (en bloederige) ontknoping gewoon op klaarlichte dag plaatsvindt, op de meest banale plaats die je je maar kunt inbeelden. De grimmige sfeer van de ontknoping wordt nog eens extra onderstreept door de sterke acteerprestatie van Ha Jung-woo als de moordenaar. Het is vanuit een westers standpunt niet altijd even makkelijk om de acteerprestaties van een Aziatische acteur te beoordelen (en te waarderen), maar de koude blik van Ha Jung-woo doen de rillingen over de rug lopen. Acteertechnisch bevat The Chaser verder wel een aantal typisch Zuid-Koreaanse elementen, wat betekent dat de emoties soms breed worden uitgesmeerd en dat de intieme momenten wat worden gaargekookt door de bombastische muziek. Gelukkig is het allemaal niet zo gierend ‘over the top’ als pakweg The Host en consorten, zodat The Chaser ook voor een westers publiek een bijzonder verrassende brok cinema is geworden. Al moet je moet van tevoren even weten waar je aan begint.