Waarmee is het allemaal begonnen voor jou?
Alhoewel ik al ruim 10 jaar actief was als acteur, kwam de grote doorbraak er met het kassucces Ghostbusters. Dankzij die film kon ik vaak meespelen in grote studiofilms in de periode ’84-’96. Daarna werden het dan meer onafhankelijke en kleinere producties.
Was je tevreden over Ghostbusters II?
Na Ghostbusters kreeg ik geen interessante aanbiedingen meer. In een tijdsspanne van 3 jaar was het serieus moeilijk om aan de bak te komen. Ik kreeg alleen rollen aangeboden in tv-series of commercials. Toen kreeg ik plots de kans om in het drama Weeds te spelen naast Nick Nolte en daarna draaide ik op korte tijd maar liefst zes films, waarvan Leviathan er één was. Toen ze me contacteerden voor Ghostbusters II, betekende dit een serieuze loonsverhoging. Ook waren de opnames voor mij veel leuker dan in de periode van de eerste film. Ik voelde me nu immers een volwaardig lid van de Ghostbusters, terwijl ik me destijds eerder een outsider voelde. Bill Murray, Dan Aykroyd en Harold Ramis waren komieken die elkaar al kenden van vroeger, terwijl ik een karakteracteur was die uit het niets kwam. Dit was dus eventjes wennen. Kwalitatief gezien hield ik wel meer van de eerste Ghostbusters.
Hoe kwam The Hand that rocks the Cradle tot stand?
Na Ghostbusters 2 leek niemand meer interesse te hebben in mij. Ik kon maar geen rol te pakken krijgen. Tot plots dit sterk scenario tevoorschijn kwam. Oorspronkelijk was mijn personage van Ierse afkomst en had ik een totaal andere lichaamsbouw, maar na drie screentests kon ik de makers ervan overtuigen dat ik de geknipte acteur was voor die rol. Het was een leuke ervaring. De film werd een hit, zodat ik opnieuw opgemerkt werd en ditmaal wél meteen kansen kreeg voor andere projecten. Je kan inderdaad zeggen dat ik een rare carrière heb (lacht).
Eén van die films was ongetwijfeld Escape from Absolom. Kan je eventueel een anekdote vertellen van tijdens de draaiperiode?
Brandon Lee was pas overleden en ik aanvaardde de rol om mijn gedachten te kunnen verzetten. De film werd opgenomen op locatie in Australië. Mijn gezin en schoonouders kwamen op bezoek en we kregen een eigenaardig huis ter beschikking dat werkelijk “in the middle of nowhere” stond, terwijl de andere acteurs terecht konden in kleine, schattige dorpjes waar het één en ander te beleven viel. Ik kon maar niet begrijpen waarom wij daar op die verlaten plek een huis kregen. Dus eiste ik dat ze ons ergens anders een betere woonplaats gaven voor het verdere verloop van de opnames. Om andere scènes op te nemen, trokken we naar Sydney en omdat ze spijt hadden dat ze me eerder minder goed hadden gesoigneerd, wilden ze die fout rechtzetten. Wat bleek nu; ze hadden er niks beters op gevonden dan me een plek te geven in een rusthuis … Ja, sommige dingen zijn werkelijk bizar in de filmindustrie. Het is eerder een pluspunt om zelfs een beetje gek te zijn. De opnameperiode van Escape from Absolom daarentegen was dan wél onvergetelijk.
Daarnet sprak je over Brandon Lee. Was je erbij toen hij stierf?
Nee. Twee avonden voordien hadden we nog samen aan tafel gezeten. De broer van mijn echtgenote was kort daarvoor overleden en Brandon gaf me veel emotionele steun. Hij gaf me ook de tip om nooit de moed te verliezen als acteur. Hij zag zichzelf immers als een voorbeeld voor andere acteurs, want hij had net een contract afgesloten voor drie films, zou gaan trouwen en was van plan om een huis te kopen. Twee dagen later was hij echter dood … Hij had me geleerd om nooit op iets te rekenen of plannen te maken, want in het leven zijn er immers geen garanties. Heel wat mensen denken dat hij stierf in die scène met de drugsdealers waar hij op een tafel ligt, maar dat is niet het geval. Ik deed immers mee in dat fragment en hij was achteraf nog springlevend.
Heb je nog herinneringen aan The Basketball Diaries?
Dat was met een vrij jonge Leonardo DiCaprio in de hoofdrol. Het was een toffe samenwerking. Het personage dat ik moest spelen, was een ex-basketbalspeler, zodat ik mijn kans waagde. Ik had nog nooit basketbal gespeeld, maar toen ik auditie deed, waren de producenten wellicht van mening dat ik omwille van mijn fysieke uitstraling wél enige ervaring had op het veld. Niets was dus minder waar, zodat ze het één en ander mochten aanpassen tijdens de opnames: de basketring werd verlaagd, er werd aan mijn dribbels gewerkt, …Ook al was mijn personage niet meer actief, hij was te zien in één scène als speler. Ik vind het een goede film, maar hij was teveel gericht naar het Amerikaanse publiek. En dat zorgde er wellicht voor dat het geen al te groot succes werd. Ondertussen is het een soort cultfilm geworden, want kinderen van nu komen me vaak zeggen hoe goed ze hem wel vinden.
Congo kende niet het verwachte succes. Heb je daar een verklaring voor?
Het was zeker geen flop, want voor Paramount was het hun tweede grootste succes van het jaar. Ze hadden inderdaad nog méér inkomsten verwacht en promootten hem als “van de makers van Jurassic Park”, “gebaseerd op het boek van Michael Crichton”, … De roman is inderdaad zeer sterk, maar de film is dat niet. Het is een gewone, luchtige film, die je echter snel terug vergeet. Weet je dat er verschillende mensen mij komen vragen zijn of ik écht uit het vliegtuig sprong met de gorilla (lacht). Ook al was het resultaat minder dan verwacht, toch beleefde ik veel plezier gedurende de opnames. Het gaf me ook de kans om een personage te vertolken met een Brits accent. Eerst stond Paramount weigerachtig tegenover mijn idee, misschien omdat ze dachten dat een zwarte acteur dit niet zou gekund hebben.
The Substitute was geen slechte film …
Inderdaad. Ik hield vooral van het feit dat mijn personage eerst een goede kerel leek te zijn, maar eigenlijk een pure slechterik was. Het was leuk om die transformatie te doen.
Hoe kwam je bij Miss Congeniality terecht?
De regisseur Donald Petrie is een buur van me en onze kinderen schieten goed met elkaar op. Op zekere dag belde hij me om te vragen of ik interesse had om een rol te spelen in zijn nieuwe komedie. Ik ontmoette de producers en Sandra Bullock en het ijs was meteen gebroken. Het viel me toen meteen op dat Sandra niet alleen een mooie, maar ook een zeer pientere vrouw is.
Je was ook te zien in de populaire serie Oz.
Dat was een zeer interessante én realistische reeks voor HBO dat zich afspeelde in een gevangenis. Oorspronkelijk was het de bedoeling om daar het kantoorleven in beeld te brengen, maar al snel veranderde de inhoud en richtte men zich tot het leven van de gevangenen. De cast & crew werkte met hart en ziel aan deze serie en dat vond ik prachtig.
Laatste vraagje: komt er nu al of niet een derde Ghostbusters?
Al jaren is er sprake van een mogelijk vervolg, maar ik weet het zelf niet. Ik zou het graag zien gebeuren. Er is nog niemand overleden van de originele bezetting, dus het is zeker mogelijk. Ik vrees echter dat Bill, Dan en Harold bepaalde redenen hebben om het niét te doen. Wat er wél zeker komt is een computergame.
Bedankt voor dit gesprek.
Graag gedaan!