CORALINE

In 2001 probeerde Selick het solo met het 75 miljoen dollar kostende Monkeybone, maar deze mix van animatie en real life flopte genadeloos. Nadien werd het erg stil rond Selick. Maar acht jaar later is de man terug met de verfilming van Neil Gaimans gelijknamige horror/fantasy-roman Coraline en slaagt de regisseur er eindelijk in om uit de schaduw van Tim Burton te stappen.

De film gaat over de 11-jarige Coraline Jones (Dakota Fanning), die samen met haar ouders verhuist naar een oud huis buiten de stad. Coraline snakt zoals elk kind naar de aandacht en liefde van haar mama (Teri Hatcher) en papa (John Hodgman), maar deze hebben meer oog voor hun werk dan voor hun dochter. Om de absolute verveling te doorbreken gaat Coraline op trektocht rond het huis. Zo kruist ze al snel het pad van de praatgrage buurjongen Wybie (Robert Baily Jr.) en zijn zwerfkat, maar ontmoet ze even later ook haar heerlijk excentrieke buren: mijnheer Bobinsky (Ian McShane), een Russische circusleider, en de rondborstige dames Miss Spink (Jennifer Saunders) en Miss Forcible (Dawn French).

Toch heeft Coraline enorm veel spijt dat haar ouders op deze natte en modderige plek zijn komen wonen. Op een dag ontdekt Coraline een kleine deur in het huis. Hierachter blijkt net dezelfde wereld te zitten, maar dan een tikkeltje beter. Niet alleen hebben haar ‘andere’ ouders enkel maar oog voor Coraline, bovendien staat Wybie zijn mond eindelijk eens stil en kan zijn kat (Keith David) praten. Coraline is uiteraard compleet weg van deze wonderbaarlijke wereld. Tot ze een enorm moeilijke keuze moet maken…

Coraline is de allereerste volledig in 3-D opgenomen stop-motion film en het is dan ook een beetje jammer dat Henry Selicks wonderlijk, maar soms macaber horrorsprookje bij ons enkel in 2-D zal uitgebracht worden. Zeker als je merkt wat een rijkelijk gedetailleerde wereld, vol textuur en diepte, de talentrijke Selick gecreëerd heeft. Toch werkt de reguliere 2-D versie van Coraline ook meer dan behoorlijk en is het niet moeilijk om je te laten meevoeren met het prima scenario. Het verhaal is weliswaar niet het meest originele, maar Selick schaatst als een echte prof voorbij alle clichés en levert een prent af die van begin tot eind meeslepend is.

De film werd duidelijk beïnvloed door Alice in Wonderland, maar dan met de duistere ondertoon van de originele sprookjes van de gebroeders Grimm. Want vergis je niet: Coraline is inderdaad een animatiefilm met in de hoofdrol leuke pratende figuurtjes, maar bevat enkele erg angstaanjagende beelden die niet zouden misstaan in een productie van pakweg Guillermo del Tore.

De stem van Coraline werd ingesproken door Dakota Fanning, die bekend werd met films als The Cat in the Hat, Hide and Seek, War of the Worlds en Charlotte’s Web. De blonde miniactrice slaagt er met verve in om het avontuurlijke titelpersonage tot leven te wekken en legt genoeg diepgang en menselijkheid in haar dialogen. Fanning krijgt uitstekend weerwerk van Teri Hatcher (Tomorrow Never Dies, Desperate Housewives), die op haar beurt twee uiteenlopende rollen mocht invullen: moeder en ‘andere moeder’. Vooral in die laatste rol is ze werkelijk briljant. Ze is boosaardig, angstaanjagend en dreigend op de juiste momenten. Bovendien geloof je als toeschouwer elk moment in dit personage, wat uiteraard de spanning en de dramatiek enkel maar ten goede komt. Ian McShane (Deadwood, Death Race) en de Britse comédiennes Jennifer Saunders en Dawn French zorgen op gepaste wijze voor de grappige noot, terwijl Keith David op geslaagde wijze een beetje de stem van het verstand is van de film.

Coraline is een innovatief geanimeerd surreëel sprookje, voor zowel dappere kinderen als volwassenen. De film kende onverwacht veel succes in de Amerikaanse bioscopen en is volgens onze bescheiden mening voorbestemd om uit te groeien tot een tijdloze klassieker binnen het animatiegenre.