LOOKING FOR ERIC

Vergis je echter niet: Looking For Eric is niet zomaar een voetbalfilm en is naast een film met en over Eric Cantona ook een film over die andere Eric, Eric Bishop. Want naast sociaal bewogen is Loach ook een groot voetballiefhebber en hij aarzelde dus niet wanneer hij door Cantona gevraagd werd om diens verhaal te verfilmen.

Eric Bishop is ongeveer vijftig jaar oud en werkt als postbode. Hij heeft een geweldige vriendengroep die voor hem door een vuur zou gaan, maar zelf heeft hij niet het gevoel geslaagd te zijn in het leven. Hij gaat nog steeds gebukt onder een scheiding van jaren geleden en draagt zorg voor twee puberende stiefzoons. Een nieuwe liefde komt maar niet tevoorschijn en ook zijn dochter is teleurgesteld in hem. Net wanneer Eric een dieptepunt bereikt lijkt te hebben – hij heeft zelfs al aan zelfmoord gedacht – krijgt hij mentale steun van niemand minder dan Eric Cantona, zijn grote idool en inspiratiebron. Eric lijkt zijn leven terug op het goede spoor te krijgen en lijkt zelfs het contact met zijn ex terug enigszins te kunnen herstellen. Net op dat moment ontspoort Ryan, één van Erics stiefzoons, helemaal.

Een voetbalfilm is Looking For Eric dus niet, maar dat neemt niet weg dat naast echte filmliefhebbers ook voetballiefhebbers hun hartje zullen kunnen ophalen aan deze film. Niet alleen is er een niet onbelangrijke rol weggelegd voor Eric Contana en krijgen we prachtige montages te zien van diens mooiste doelpunten, maar tevens wordt duidelijk dat een supportersgroep meer is dan zomaar een groep mensen met eenzelfde passie. Een supportersgroep kan ook een groep vrienden zijn die voor elkaar in de bres springt waar en wanneer nodig en Looking For Eric is dus meer een film over de kracht van echte vriendschap.

De film is bijzonder door zijn geslaagde mix van humor enerzijds en echte tristesse anderzijds en die vermenging bereikt een waar hoogtepunt in de scène waarin Operatie Cantona ten uitvoer wordt gebracht. Meer vertellen zou het kijkplezier bederven, maar laten we het erop houden dat de scène vrolijk en grappig is, maar tegelijkertijd ook een zekere aantrekkingskracht uitoefent. En dat kan alleen een Groot Regisseur.

Eric Cantona heeft na zijn carrière als voetballer een bescheiden carrière als acteur uitgebouwd en hoofdzakelijk in Franse films gespeeld. Ook hier vormt dat geen probleem, want als een man die zichzelf speelt (het moet een droomjob zijn als acteur) mag hij zich bedienen van zijn typische Franse accent. Hij weet te overtuigen, ook als hij zich laat gaan in filosofische mijmeringen en levenslessen. Zo breekt ongetwijfeld ieders hart wanneer hij zegt: “Sometimes the most beautiful memories are the most painful.” Het is zeker voor iedere toeschouwer, om diens eigen reden, zonder enige twijfel een waarheid als geen ander en zo wordt een algemene uitspraak toch weer individueel.

Naar aloude traditie werkt Ken Loach ook niet met bekende namen. Zo is ook hoofdrolspeler Steve Evets nauwelijks bekend. Hij heeft vooral hier en daar een rolletje in een televisieserie vertolkt. Dit soort van ongereptheid zoekt Loach steeds weer in een acteur en dat zorgt regelmatig voor prettige verrassingen. Zo ook hier: Evets poot een sterke door het leven gekwelde en getormenteerde vijftiger neer die toch nog alles over heeft voor zijn gezin, of wat daarvoor moet doorgaan.

Dit alles maakt van Looking For Eric de zoveelste geslaagde Ken Loach-film, al is het niet zijn beste (dat blijven Ae Fond Kiss en The Wind That Shakes The Barley). Wie moet er naar Looking For Eric gaan kijken? Voetballiefhebbers en niet-voetballiefhebbers, filmliefhebbers en mensen die gewoon een rustig en leuk avondje uit willen. En dan ook nog die mensen die een hart hebben voor de kleinere film. Gemaakt met amper een half miljoen pond weet dit kleine filmpje immers veel meer te raken dan het monsterbudget van 200 miljoen dollar dat tegen Terminator Salvation is aangegooid.