TRANSFORMERS: REVENGE OF THE FALLEN

Net als in de eerste Transformers is het scenario van het vervolg - dat overigens opnieuw werd neergepend door Roberto Orci en Alex Kurtzman (Mission: Impossible III, Star Trek), die dit keer hulp kregen van Ehren Kruger (Scream 3, The Skeleton Key) - enkel een excuus om zoveel mogelijk peperdure actie, ontelbare CGI-robots en Megan Fox op het scherm te toveren. Tussen het oorverdovende kluwen van vaak onoverzichtelijke actiesequenties en typische Michael Bay-verheerlijking van het Amerikaanse leger, is zowaar een verhaaltje te ontwarren: We vinden Sam Witwicky (Shia Labeouf) na de eerste film terug op de universiteit. Wanneer hij de eeuwenoude beginselen ontdekt van de robotten (het heeft allemaal iets te maken met Egypte), keren de boosaardige Decepticons terug naar onze planeet. Ze zijn vastbesloten om Sam te pakken te krijgen, maar dat is buiten Optimus Prime (Peter Cullen) en de andere dappere Autobots gerekend. Sam en de mooie Mikaela Banes (Megan Fox) komen tegen wil en dank opnieuw terecht in een vernietigende oorlog tussen mens en machine…

Al jaren lijken filmmakers sequels aan te grijpen om hetzelfde te vertellen, maar dan grootser en vooral duurder. Het resultaat is zelden beter en één van de meest frappante voorbeelden is Bad Boys II, een vingeroefening in decadente excessen, die zich geen seconde op dezelfde lijn bevindt van het prima origineel. Na twee uur en half geweld, gevloek, oorverdovend lawaai en overacting kwamen we compleet murw geslagen uit de bioscoopzaal. De uitspraak “less is more” is duidelijk niet besteed aan de megalomane filmmaker Michael Bay.

Toch waren we best benieuwd naar Transformers: Revenge Of The Fallen. Helemaal niet uit ramptoerisme, maar simpelweg omdat er een goede film verborgen zit in de middelmatige eerste film. De donkere toon in de posters, production stills en trailers deden de anticipatie enkel maar aanzwengelen. Maar in de eerste act vernietigt Bay alle hoop en laat hij een onaflatende stroom van uit enen en nullen opgetrokken robots op de kijker afkomen, vergezeld van een oorverdovende soundtrack. In het begin is het allemaal erg spectaculair en indrukwekkend, maar door het compleet ontbreken van een coherent, diepgravend verhaal en boeiende personages gaat alle bling-bling al heel snel erg vervelen.

Het acteerwerk is ook al niet veel bijzonders en het is het understatement van het jaar om de menselijke karakters te omschrijven als ‘bordkarton’. Shia Labeouf lijkt de hele tijd zijn dialogen te schreeuwen, terwijl Megan Fox niet meer doet dan wat fotogeniek staan te wezen. Nog een complete aanfluiting is de belachelijke en hier en daar zelfs echt afstotende humor. Of wat dacht u van een robot met testikels? In Amerika is er al een hele controverse ontstaan rond de robotten Skids en Mudflap, die een nogal lomp zwart taalgebruik hebben. Sommigen noemen Skids en Mudflap de meest onnozele karakters sinds Jar Jar Binks.

Regisseur Michael Bay zal er geen seconde wakker van liggen aangezien de sequel op amper één dag al een dikke 60 miljoen dollar wist binnen te rijven. De mensen zullen hoe dan ook weer gaan kijken, wat de critici ook van de sequel vinden. Als je absoluut murw wil geslagen worden door een niet aflatende en zonder twijfel vermoeiende beeldenstorm van kleurrijke speciale effecten, domme actie en hersenafstervende humor, dan ben je aan het goede adres bij Transformers: Revenge Of The Fallen. Maar zelfs dan zijn er nog goedkopere alternatieven, die hetzelfde effect geven. Ons eindoordeel is zonder twijfel: te mijden als de pest.