SOUL POWER

Het muziekfestival –dat Zaïre ’74 gedoopt werd- verenigde voor het eerst de grootste Amerikaanse soul –en bluesmuzikanten. Internationale vedetten zoals James Brown, Bill Withers en B.B. King werden op hetzelfde podium geplaatst als de lokale muzikale helden. Soul Power bevat zowel daverende concertbeelden als de voorafgaande moeizame voorbereidingen- met hilarisch intermezzo’s van de producer- en gunt de kijker een blik achter de schermen.

De documentaire begint en eindigt met de ‘Godfather of Soul’ - en held van menig Zaïrees- James Brown. Ook de overige zwarte artiesten worden op de voet gevolgd in de verkenning van hun Afrikaanse roots. Vooral Muhammed Ali lijkt onder de indruk te zijn van de kennismaking met zijn ‘heimat’ en declameert bevlogen over het neerslaan van de slavernij en de bevrijding van ‘zijn volk’.

Ali blijkt echter één van de enige te zijn die contact weet te leggen met de plaatselijke bevolking. Wanneer een aantal artiesten de marktjes in Kinshasa bezoeken, speelt de taalbarrière hen parten. De verhouding tussen de Afrikaanse en Afro –Amerikaanse cultuur en de afstand tussen de muzieklegendes en de lokale bevolking worden pijnlijk duidelijk.

Toch is er iets dat hen allen verbindt: de muziek. Het geluid in Soul Power is van een uitstekende kwaliteit – hoewel de keuze van de nummers soms vreemd mag lijken. Helaas is de kwaliteit van de filmbeelden soms erbarmelijk en zit de cameraman zijn onderwerp te dicht op de huid. Zowel de artiesten als het publiek zijn zich constant bewust van de aanwezigheid van de camera, waardoor vele scènes een georkestreerd karakter krijgen. Bovendien wordt er nauwelijks een overzicht van het podium of van het publiek voorzien, waardoor je je als kijker de grootsheid van het gebeuren bijna niet kunt voorstellen.

Het mag duidelijk zijn dat de artiesten en hun concerten in deze documentaire centraal staan, terwijl de politieke situatie in Zaïre ongemoeid wordt gelaten. Het enige bewijs van de aanwezigheid van toenmalig president en dictator Mobutu is het kolossale portret dat tijdens het festival als een zwaard van Damocles boven de hoofden van de festivalgangers hangt.

Diepgaand is Soul Power niet. Zaïre verandert voor drie dagen in het land van melk en honing en toont ons een volk dat ondanks alles zijn muzikaal gevoel niet verloren heeft. Soul Power is echter een must voor de soulmuziekliefhebber en een lofrede voor het zwarte volk en zijn gevoel voor ritme.