BRÜNO

Qua opbouw is het verhaaltje van Brüno zowat het spiegelbeeld van Borat: na een geflopt optreden tijdens de Milanese modeweek (waarbij hij in een outfit uit klittenband voor heel wat ophef zorgt) wordt Brüno door zijn Oostenrijkse tv-zender aan de deur gezet en mag hij fluiten naar een nieuw seizoen van zijn tv-serie Funkyzeit mit Brüno. Tot overmaat van ramp laat ook zijn minnaar (een Vietnamese dwerg genaamd Diesel) hem in de steek. En wat moet je dan als “19-jarig sekssymbool met een goddelijk lichaam”? Naar Amerika natuurlijk. Om er een ster te worden. En “om de bekendste Oostenrijker te worden sinds Hitler”. De toon is gezet. Brüno pakt zijn biezen en trekt samen met zijn smoorverliefde assistent Lutz naar de States om daar zijn eigen tv-programma aan de man te brengen. Uiteraard niet zonder onderweg zowat alle hete hangijzers te misbruiken die er bestaan: homofobie, racisme, hypocrisie, de opwarming van de aarde, en de geilheid van de Amerikaanse media in het bijzonder.

Iedereen die Borat heeft gezien, weet ook dat Cohen die thema's niet op de meest zachtaardige manier aanpakt. Maar net daar valt iets voor te zeggen: door zijn excentrieke (ja, buitensporige) gedrag ontlokt Cohen reacties en ontstaan er situaties die vaak nog onwaarschijnlijker zijn dan zijn eigen gedrag. Het voorbeeld bij uitstek is de scène waarin Cohen voor een “grensverleggende” fotoshoot op zoek gaat naar baby's om samen met zijn geadopteerde kindje (met de ”typisch Amerikaanse naam” O.J.) te poseren. Gaandeweg onthult Brüno wat hij in gedachten heeft: het zwarte kindje zal in een nazi-uniform een blank kindje in een concentratiekamppakje met een kruiwagen in een oven duwen. Of de ouders er problemen mee hebben om hun kindje voor deze reportage uit te lenen? Het antwoord: “Nee hoor, als we de opdracht krijgen, zijn we al lang blij”. Om maar te zeggen dat Brüno niet de enige is die er alles voor over heeft om beroemd te worden.

Naast dit soort confronterende grappen zit Brüno gelukkig ook vol met minder beladen kolder en het nodige leedvermaak ten koste van al dan niet bekende Amerikanen. Zo moet Paula Abdul toch even slikken als ze voor een interview moet aanschuiven op een stoel … gemaakt van levende Mexicaanse immigranten. Of zien we hoe voormalig presidentskandidaat Ron Paul zich in allerlei bochten wringt om maar niet te moeten kijken naar een wild flirtende (en uiteindelijk strippende) Brüno. Andere hoogtepunten: een bezoekje aan een medium dat voor Brüno contact wil leggen met een van de overleden zangers van Milli Vanilli, een optreden in een Jerry Springer-achtige talkshow, en de (ronduit geniale) uitsmijter waarin Cohen als Straight Dave tijdens een bikkelhard vechttoernooi het mooie weer maakt. Laat je vooral over die laatste scène niet te veel vertellen: ze is de prijs van het bioscoopkaartje dubbel en dwars waard.

Maar we moeten toch ook even kritisch zijn: ja, het is waar, de spontaniteit is er wat af. Geen verrassing, want Borat maakte van Cohen een echte superster. En dat betekent natuurlijk ook dat hij overal herkend wordt, en dat er nu wel twee keer wordt nagedacht vooraleer hij een interview krijgt. Sterker nog: een aantal scènes (zoals de confrontatie met een sm-domina tijdens een swingparty) lijken wat in scène gezet. Toch zijn ook die momenten daarom niet minder hilarisch. Cohen is een meester van de timing en valt zelfs in de meest onwaarschijnlijke situaties nooit uit zijn rol. Niets lijkt hem uit zijn lood te kunnen slaan. Wel een kleine waarschuwing: Brüno bevat een aantal seksgrappen die (hoe hilarisch ook) voor sommige kijkers net iets te ranzig zullen zijn. Maar bekijk het zo: in vergelijking met de uitspraken die sommige mensen zich in de film laten ontvallen, is het allemaal zo erg nog niet.