ICE AGE: DAWN OF THE DINOSAURS

Terwijl Pixar film na film zowel technisch als narratief blijf evolueren (met het uitmuntende Wall-E als voorlopig hoogtepunt), trappelen de andere animatiestudio’s nog altijd ter plaatse. De haartjes van de vachten zijn een beetje gedetailleerder, het canvas waarin de dieren van hot naar her slingeren is dieper, wie naar de 3D versie gaat kijken krijgt af en toe iets naar het hoofd geslingerd, maar verder verschilt deze derde Ice Age eigenlijk maar weinig van pakweg Robots of de originele Ice Age. Wie Toy Story en Wall-E naast elkaar legt, ziet veel grotere contrasten. Het verschil tussen Blue Sky en Pixar is het verschil tussen een gewoon goede en een geniale animatiestudio.

Het goede nieuws is dat gewoon goed nog altijd voor een doorgaans vrolijke glimlach op het gezicht zorgt. Dat is in grote mate te danken aan het personage van antiheld Sid (John Leguizamo), de luiaard die ook in Ice Age: Dawn of the Dinosaurs de zaken in een stroomversnelling brengt. Omdat het mammoetkoppel Manny (Ray Romano) en Ellie (Queen Latifah) op het punt van bevallen staan en de sabeltandtijger Diego (Denis Leary) van plan is weer de vrije natuur in te gaan, voelt Sid zich eenzaam. Als hij drie eieren vindt, is hij vast van plan het vaderschap op zich te nemen. Helaas weet hij aanvankelijk niet dat die afkomstig zijn van een dinosaurus.

Via een gat in het ijs belanden de dieren in een heel andere wereld, eentje waarin de dino’s nog niet uitgestorven zijn. Dat dino’s en de ijstijd moeilijk met elkaar te combineren zijn, wordt met een kort grapje meteen van tafel geveegd. De historische uitleg voor de kinderen zal wel in een latere les geschiedenis of aardrijkskunde volgen. Feit is dat deze verloren onderwereld het tegengestelde is van de witte ijsvlakten: een bonte, veelkleurige jungle vol exotische bomen, planten en dieren.

Een nieuwe wereld betekent ook nieuwe personages, en helaas stuit Ice Age hier op de grenzen van de formule. Met de usual suspects Manny, Diego, Sid, Ellie en de twee buidelratten Crash en Eddie zit de cast sowieso al overvol, en nu moet er ook nog eens plaats geruimd worden voor een nieuwkomer, de wezel Buck (Simon Pegg), die als een soort doorgedraaide Jack Sparrow jacht maakt op Rudi, een dinosaurus waar zelfs een doordeweekse T-Rex bang van zou worden. Tegelijk gaan ze ook op zoek naar Sid, die op de rand van een lavawaterval bungelt. Niemand kan ‘m eigenlijk echt uitstaan, de slissende luiaard, maar niemand kan ‘m ook echt missen.

De zoektocht naar Sid benadrukt nog eens de moraal die in elke Ice Age verscholen zit: dat echte vrienden voor elkaar door het vuur gaan en dat zelfs een nieuw samengesteld gezin niet zonder elkaar kan. Zelfs de onfortuinlijke eekhoorn Scrat (Chris Wedge), eeuwig op zoek naar de onbereikbare eikel, valt als een blok voor de wulpse Scratte, zodat alles in de film liefde is.

Meer nog dan in de eerste twee films zit er vaart in Ice Age: Dawn of the Dinosaurs. De avonturen volgen elkaar in een strak tempo op, maar het spervuur aan grappen en grollen werkt niet altijd. Dat heeft in hoge mate te maken met de propvolle cast. Het lijkt wel of de scenaristen voor elk personage een batterij grappen wilde verzinnen. De drukke Buck eist echter zoveel energie op dat bijvoorbeeld de twee buidelratten in de verdrukking komen. Echt grappig wordt het maar af en toe, zoals het moment dat enkele dieren in een vleesetende plant belanden en Buck de boel onschadelijk moet maken met het doorknippen van een blauwe of rode stengel.

Anderzijds blijft Ice Age vrolijk en lief genoeg om de zaal toch weer met een glimlach rond de lippen te verlaten. Maar genoeg is genoeg: net zoals we de groene ogre Shrek nu wel beu zijn, mag de beestenboel van Ice Age stilaan de ijskast in. Na Woody en Buzz kwamen nog een hele reeks leuke en interessante Pixarpersonages. Maar wie komt er na Sid en co?