HARRY POTTER AND THE HALF-BLOOD PRINCE

Het zesde deel van de Potter-saga wordt door kenners wel eens het meest donkere en depressieve boek uit de hele reeks genoemd. In de filmversie wordt dat reeds duidelijk vanaf de openingssequentie. Er is nauwelijks tijd voor een introductie, en vanaf de eerste minuut krijgen we actie over ons heen waarin ook de gewone mensenwereld niet gespaard wordt: een openlijke aanval van de Death Eaters in hartje Londen, waarbij onder andere de Millennium Bridge vernield wordt. Enkele ogenblikken later wordt Harry Potter (voor de zesde opeenvolgende keer gespeeld door Daniel Radcliffe) opgewacht door professor Dumbledore (Michael Gambon), die hem voorstelt aan een nieuwe collega op Hogwarts: professor Horace Slughorn, een nieuwkomer in de reeks, gespeeld door Jim Broadbent.

Slughorn was jaren geleden een populaire prof op Hogwarts, en wordt nu door Dumbledore teruggehaald om het lerarenkorps opnieuw te versterken. Niet zonder reden, zo blijkt. In zijn vorig leven als Potions-professor had Slughorn immers ene Tom Riddle als student, die toen al een meer dan gezonde interesse toonde in de Dark Arts. Zelfs voor de niet-Potter-fans geven we geen spoiler weg door te melden dat deze Tom Riddle later zal transformeren in Harry’s nemesis Lord Voldemort. Dumbledore vermoedt dat Slughorn bepaalde informatie achterhoudt die essentieel kan zijn in de strijd tegen The Dark Lord, en vraagt Harry om de vertrouweling van Slughorn te worden om zo meer te weten te komen.

Tijdens één van de colleges van Slughorn komt Harry toevallig in het bezit van een boek van een zekere Half-Blood Prince, een boek dat handige inside informatie bevat die hem kan helpen in zijn opdracht. Wie of wat die Half-Blood Prince exact is, wordt pas duidelijk in de finale van de film (en dat is tegelijkertijd de sterkte en de zwakte van de prent). Ondertussen gaat ook het gewone leven zijn gangetje op Hogwarts, en meer dan in de vorige verhalen viert de romantiek hoogtij, wat verhaalsgewijs een goed tegengewicht vormt voor al de donkere en duistere elementen in de plot. Zo wordt voor het eerst expliciet duidelijk gemaakt dat Hermione (Emma Watson) wel degelijk gevoelens heeft voor Ron (Rupert Grint), al wordt deze laatste meer dan het hof gemaakt door Lavender Brown. Ook Harry zelf begint meer en meer gevoelens te krijgen voor Ginny Weasly, de jongere zus van Ron. Maar juist die familieband zou de prille liefde wel eens in de kiem kunnen smoren. Eén andere student, ten slotte, staat ver weg van al die romantiek: Draco Malfoy, die uitverkoren is door Lord Voldemort en daarin de perfecte kans ziet om zijn jaloezie tegenover Harry verder uit te werken. Toch zien we ook hier dat niets is wat het lijkt, komen er zowaar gaten in zijn figuurlijk zware pantser, en blijkt ook hij kwetsbaar te zijn.

De belangrijkste figuren uit de cast kwijten zich meer dan behoorlijk van hun taak, met een speciale vermelding voor Alan Rickman als de immer sinistere professor Severus Sneep en Michael Gambon als professor Dumbledore. Waar we het in The Prisoner Of Azkaban nog wat moeilijk hadden omdat deze laatste net de fakkel had overgenomen van de toen net overleden Richard Harris, blijkt onze twijfel drie films later helemaal ongegrond te zijn. Vooral in de dialogen met Daniel Radcliffe levert dit vaak onderhuidse humor op. “You must be wondering why I brought you here,” zegt Dumbledore halverwege de film tegen Harry, waarop die droogweg antwoordt: “Actually sir, after all these years I just sort of go with it”. De rest van de cast acteert op normaal niveau (niet uitzonderlijk goed maar ook niet abominabel slecht), maar de kritiek op de vorige verfilmingen is helaas ook in The Half-Blood Prince opnieuw van toepassing. De toegevoegde waarde van personages zoals onze favorieten Rubeus Hagrid (Robbie Coltrane) en professor Minerva McConnagall (Maggie Smith) is recht evenredig met de beperkte tijd waarin ze op het scherm te zien zijn.

Dat wordt gelukkig goedgemaakt in een werkelijk spetterend laatste halfuur, waarin letterlijk alles uit de kast wordt gehaald: spectaculaire special effects, een prachtige fotografie en een plotwending van formaat die vooral de Potter-leken geshockeerd zal achterlaten. Jammer genoeg bekruipt je bij datzelfde einde van de film het gevoel dat we op de redactie graag omschrijven als het Back To The Future 2-fenomeen: de film is afgelopen, maar het verhaal helaas niet. Tijdens de ruim honderdvijftig minuten durende zit wordt er naar een climax toegewerkt die er, tot ergernis van sommigen, pas zal aankomen in de opvolger The Deathly Hallows. Toegegeven, dit was bij de eerdere Potter-verhalen ook al het geval, maar zeker niet zo uitgesproken als deze keer. Aangezien het laatste boek in twee keren zal worden verfilmd (deel één van The Deathly Hallows wordt verwacht in november 2010, het vervolg en meteen de afsluiter van de franchise de zomer nadien), durven we er nu reeds ons geld op verwedden dat het in de herfst van volgend jaar weeral van dattum zal zijn.

De regisseur van dienst, David Yates, was eerder al verantwoordelijk voor de voorganger Order Of The Phoenix. Maar volgens onze bronnen was hij voor dit deel slechts tweede keus na Guillermo Del Toro, die er finaal echter voor koos om verder te werken aan Hellboy II: The Golden Army. Yates brengt met Half-Blood Prince opnieuw geen letterlijke verfilming van het boek, maar buiten de (veelvuldig) weggelaten plotlijnen is er zowaar ook plaats voor enkele sequenties die niet in het boek terug te vinden zijn. Fans van Quidditch, de Hogwarts-sport bij uitstek, zullen hun hart kunnen ophalen; sinds The Chamber Of Secrets was de balsport immers nog nauwelijks aan bod gekomen in de Potter-films.

In verschillende interviews vertellen de belangrijkste castleden dat ze met gemengde gevoelens uitkijken naar de laatste verfilmingen, omdat het na de zomer van 2011 definitief afgelopen is met Harry Potter op het witte doek. Hetzelfde gevoel heerst, wat ons betreft, ook bij de filmrecensenten. Want ondanks alle hierboven aangehaalde minder positieve punten heeft ook deze Half-Blood Prince alle karakteristieken van een goeie Potter-verfilming, en wordt de evolutie van vrolijke en kinderlijke magie naar een grauwe en duistere realiteit nog verder doorgetrokken. Minder aan te raden dus voor de occasionele bioscoopbezoeker, maar zeker en vast verplicht voer voor de trouwe schare Potter-fans.