BRICK LANE

Centraal staat de jonge vrouw Nazneen (een ingetogen rol van Tannishta Chatterjee) uit Bangladesh. Na de zelfmoord van haar moeder wordt ze uitgehuwelijkt aan de twintig jaar oudere in Londen wonende Chanu (Satish Kaushik). De immigrante komt terecht in een klein mistroostig appartement in een anonieme stad, ver van haar thuisland en haar geliefde zus. Zestien jaar later droomt Nazneen, ondertussen moeder geworden van twee dochters, nog steeds van een spoedige terugkeer naar haar geboorteland. Wanneer haar goedige, maar naïeve man zijn werk verliest, gaat Nazneen om de terugreis te bekostigen als naaister aan de slag. De ontmoeting met de jonge Pakistaan Karim (Christopher Simpson) doet haar echter twijfelen aan de toekomst die voor haarzelf en haar gezin is uitgestippeld.

Geïnspireerd door het gelijknamige boek van de Bengalees-Britse schrijfster Monica Ali buigt Gavron zich over een aantal fundamentele vragen wat betreft integratie en immigratie: wanneer kan je een plaats je thuis noemen? Als je er geboren bent of als je er het grootste deel van je leven hebt doorgebracht? Hoe ga je om met de onontkoombare vervreemding van de oorspronkelijke cultuur?

Door middel van sublieme flashbacks komen we te weten waarom Nazneen zo graag wenst terug te keren naar het weelderige en kleurrijke Bangladesh. Het contrast tussen het claustrofobische appartement in Londen en de pracht en praal van het weidse Bangladesh kan haast niet groter zijn.

Brick Lane geeft een inzicht in de manier waarop het verlangen van immigranten naar hun thuisland gerijmd kan worden met de nood aan integratie in een vreemd en vaak vijandig land. Zo worden alle kleurlingen in de wijk plots vijanden na 9/11. De oorspronkelijke beelden van de aanslagen op de Twin Towers worden door de regisseuse geïntegreerd in de film waardoor de dramatische impact ervan benadrukt wordt.

De acteurs in Brick Lane spelen allen zeer beheerst en maken gebruik van subtiele blikken om emoties kenbaar te maken. Zo roepen de liefdesscènes tussen Nazneen en Karim herinneringen op aan Wong Kar Wai’s In the Mood for Love. De seksuele spanning tussen de twee is te snijden en de sensualiteit spat van het scherm.

Brick Lane vermijdt de prekerigheid waaraan vele immigratiekronieken zich bezondigen. Gavron weet thema’s als emancipatie, religieus fundamentalisme en immigratie te integreren tot een interessante film. De oogverblindende beelden – verdienste van cineast Robbie Ryan (zie ook het beklemmende Red Road) - zijn uiteraard mooi meegenomen.