THE TAKING OF PELHAM 123

Regisseur Tony Scott staat bekend om zijn gespierde films. De jongere broer van regisseur Ridley Scott (bekend van Blade Runner, Alien en Gladiator) begon zijn carrière onder het wakend oog van superproducers Bruckheimer & Simpson en lanceerde met de machofilms Top Gun en Days of Thunder de carrière van Tom Cruise. Ook in zijn latere werk pompt de adrenaline onophoudelijk. Al maakt hij in films als Domino en vooral Man of Fire net iets té veel gebruik van visuele spielereien.

Met zijn remake van de cultklassieker The Taking of Pelham 123 uit 1974 zet Scott visueel weer een stapje terug en levert net daardoor een sterkere film af. Zijn versie van Pelham slaat een compleet andere weg in dan het origineel van Joseph Sargent, al zijn er natuurlijk wel raakvlakken. Tegelijk is het een voorzichtige terugkeer naar de rauwe actiecinema van weleer toen het publiek nog niet uitsluitend uit 14-jarige pubers bestond en de slechteriken nog gevaarlijk waren.

Zelfs de uitwerking van de personages is old school, al was het maar omdat Scott de tijd neemt om zijn protagonisten te schetsen. Diepgravend wordt het echter niet - het moet immers vooruitgaan - maar Scott en scenarist Brian Helgeland (Payback, L.A. Confidential) weten personages te introduceren waar je als kijker onmiddellijk mee sympathiseert. Bekijk de openingsscène maar eens nauwkeurig; in een mum van tijd ontdek je al het nodige over de belangrijkste hoofdpersonages zonder dat er daarvoor allerlei kunstgrepen worden uitgehaald. Een aantal korte dialoogscènes in de juiste context zijn al voldoende. Dit klinkt misschien als de logica zelve, maar u moet maar eens nagaan hoeveel personages in recente Hollywoodfilms - zelfs als ze pakweg 150 minuten duren - nauwelijks diepgang hebben. Niet dat Pelham nu grote kunst is, maar het is prettig om eens een grote actiefilm te zien die het publiek niet voor randdebielen houdt.

Pelham haalt veel van zijn kracht uit zijn strakke, rechtlijnige uitwerking. De plot ontvouwt zich aanvankelijk rustig, maar na verloop van tijd worden er meer elementen in de mix gegooid die het ook dramatisch en spannend houden. Wat die elementen precies zijn, willen we niet verklappen - dat doet de trailer wel in onze plaats - maar ze zorgen er wel voor dat de personages keer op keer in een ander daglicht komen te staan.

Vooral het personage van John Travolta wordt steeds interessanter. Hij wordt aanvankelijk afgedaan als een megalomane bullebak en krijgt natuurlijk meteen het predicaat ‘terrorist’ opgeplakt. Toch blijkt hij over een scherp intellect te beschikken waarvoor zelfs de in zeven haasten opgetrommelde FBI-agenten ontzag hebben. Ook de manier waarop hij via het personage van Washington allerlei nuttige informatie ontfutselt, is heerlijk om te zien. Het is trouwens alweer sinds Face/Off geleden dat Travolta nog zo in vorm was. Ook Washington kwijt zich uitstekend van zijn taak, al kan hij dit soort personages ondertussen met zijn ogen dicht spelen.

Wat The Taking of Pelham 123 vooral aantrekkelijk maakt, is de evenwichtige - haast klassieke - mix van thriller, drama en gierende actie. Zoals gezegd heeft Scott zijn camerawerk veel beter onder controle en laat hij zich nauwelijks nog verleiden tot het hersenverlammende montagetempo uit zijn laatste paar films. De actie in Pelham is daardoor veel meer overzichtelijk en dus spannender. Het is alleen jammer dat Scott die spanning niet helemaal tot het einde weet vast te houden. Eén aspect van het verhaal eindigt letterlijk en figuurlijk op een dood spoor en de grote confrontatie tussen de twee hoofdpersonages is - zeker in vergelijking met de rest van de film - wat clichématig. Desondanks is The Taking of Pelham 123 een spannende rit die we warm aanbevelen. Dat de laatste meters wat stroefjes verlopen, nemen we er voor deze keer maar bij.