ULTIMA PARADA 174

Cidade de Deus is met lichtjaren voorsprong de beste in het genre. Ultima Parada 174 is een heel flauw afkooksel. Scenarist Bráulio Mantovani baseerde zich op een waargebeurd verhaal. Mantovani zag zijn scenario van het al eerder genoemde Cidade de Deus bekroond met een Oscarnominatie en schreef ook mee aan Tropa de Elite, Linha de Passe en The Year My Parents Went on Vacation. De kerel kent zijn vak, laat daar vooral geen twijfel over bestaan. Waarom Ultima Parada 174 dan zo lamlendig slap is geworden, heeft veel – zoniet alles – te maken met regisseur Bruno Barreto. Al is ook dat bepaald geen prutser. De ervaren vijftiger schreef Braziliaanse filmgeschiedenis met de komedie Dona Flor e Seus Dois Maridos.

Zijn nieuwste film had de potentie om een absolute topper te worden: een maatschappelijk relevant verhaal, een fotogenieke setting en lekker veel vettige misdaadelementen.

Ruwweg is Ultima Parada 174 het verhaal van twee Braziliaanse jongens die al vroeg hun mama verloren. Alessandro wordt als baby – hij drinkt nog van de borst – bij zijn moeder weggehaald door de leider van een drugdealende jeugdbende. Sandro’s moeder komt om het leven bij een gewapende overval op haar café in een dorp in het binnenland van de deelstaat Rio de Janeiro. De twee blijven elkaar de rest van hun leven op geregelde en ongeregelde tijdstippen tegen het lijf lopen.

Barreto haalde zijn acteurs van de straat om de authenticiteit van zijn film te vergroten. Het pakte averechts uit. De stuntelige vertolkingen geven de film een houterige, amateuristische aanblik. De meest choquerende scènes uit de film zijn echt gebeurd. Ze bevestigen het cliché dat de waarheid vaak ongeloofwaardiger is dan fictie.

De geforceerde vertolkingen missen subtiliteit en overtuigingskracht. Dat is jammer genoeg niet het enige dat rammelt aan deze film. Het gebrek aan spanning en urgentie maakt Ultima Parada 174 volstrekt overbodig. Het zeurende gevoel dat dit verhaal al een miljoen keer beter is verteld, is niet bevorderlijk voor de personificatie met de personages. De blinkende wapens, de vrijblijvende seks, de ruwe taal: het is een routineuze herhaling zonder meerwaarde of enige diepgang.

Het ergerlijkst is nog dat Barreto zijn personages goed lijkt te willen praten. Sandro en Alessandro zijn criminelen van de ellendigste soort. Geen enkele zichzelf respecterende advocaat zou nog maar overwegen om hun zaak aan te nemen. De pro deo sukkelaar die hun dossier in de schoot geworpen krijgt, zou vliegensvlug schuldig pleiten en niet eens proberen verzachtende omstandigheden in te roepen.

Dit is een Braziliaanse misdaadfilm op maat van de Amerikaanse markt dus zijn er wat lepeltjes suiker toegevoegd om het ronduit bittere verhaal over twee jonge gewetenloze criminelen hapklaar te maken. Ultima Parada 174 spurt van cliché naar cliché en bouwt op naar een climax waar uiteindelijk niemand nog op zit te wachten. Op geen enkel moment overstijgt dit drama het niveau van een weekendfilm uit de jaren tachtig.

Een aantal onfortuinlijke schoolklassen zullen deze film in hun maag gesplitst krijgen door hun godsdienstleraar die de stichtende boodschap wel kan appreciëren. Filmliefhebbers die de vrijheid hebben om te kiezen wat ze zien, kunnen beter met een grote bocht om deze drabbige mislukkig heen lopen.