GENOVA

Nochtans opent Genova niet in Italië, maar wel in Chicago. De onschuldige manier waarop Marianne met haar twee dochters in de auto een spelletje speelt, verraadt al dat er iets ernstigs moet gebeuren. Marianna slipt van de weg en sterft in het ongeluk. De blessures die het jonge meisje Mary en de puber Kelly aan het ongeval overhouden zijn innerlijk ernstiger dan uiterlijk. Mary voelt zich schuldig voor wat er gebeurd is. ’s Nachts schreeuwt ze, badend in het zweet, om haar overleden moeder. Kelly sluit zich, zoals het een puberdochter betaamt, meer en meer op in haar eigen wereldje van muziek en vrienden.

Om het verleden achter zich te laten, besluit de vader van de meisjes, Joe (Colin Firth), vlak voor de zomervakantie te verhuizen naar Genua. Een oude vriendin heeft hem een baan aangeboden als docent op de plaatselijke universiteit. Zijn dochters kunnen er tijdens de zomer pianolessen volgen en in het zonnige klimaat proberen de tragedie te verwerken. Maar het verleden laat zich niet zo snel uitwissen. Terwijl Kelly vlucht in de armen van stoere Italiaanse macho’s, ontwikkelt Mary een bizarre fascinatie voor kerken en ziet ze haar overleden moeder door de donkere steegjes van de oude stad wandelen. Joe probeert het hoofd koel te houden, maar geraakt in de ban van een van zijn temperamentvolle studentes.

Op het eerste gezicht lijkt het of Michael Winterbottom in Genova niet echt keuzes durft te maken of knopen wil doorhakken. Wat wil hij eigenlijk vertellen? Zijn focus verschuift van de treurende vader naar de puberende dochter tot het jonge meisje dat geesten ziet. Die kritiek is onterecht. Winterbottom is een goede observator die beschrijft wat een tragedie met een familie doet. Ze zijn op elkaar aangewezen, maar er zijn ook – vaak onuitgesproken – conflicten. De regisseur verhoogt de dramatische spanning door enkele belangrijke zaken voor het publiek verborgen te houden. Weet Joe bijvoorbeeld wel precies hoe de vork in de steel zit?

Genova biedt stof voor een zeemzoeterig melodrama, maar Winterbottom is sterk genoeg om aan die verleiding te weerstaan. Hij beent zijn film uit tot hij alleen de essentie overhoudt. De soundtrack is geen Amerikaans gedrocht vol emopop, maar een stevige klassieke score van Melissa Parmenter. Michael Winterbottom filmt veel en bespeelt verschillende genres. Genova is misschien niet zijn allerbeste film, maar dan nog speelt hij een klasse hoger dan de meeste van zijn collega’s.

Gezien op het Brussels Film Festival 2009.