De jury van het 36ste filmfestival van Gent heeft het Israelische drama Eyes Wide Open uitgeroepen tot winnaar van de competitie. De prijs voor het beste scenario gaat naar het eveneens Israelische Zion and his Brother. A Rational Solution zag de muziek bekroond worden.
Door de aard van het Gentse festival zorgt de jury wel vaker voor verrassingen. In Gent wint niet de beste film in competitie maar de film waarbij de muziek de sterkste impact heeft op het verhaal. Vorig jaar won The Market. De jaren voordien werden Die Fälscher en Ten Canoes bekroond. Dat zijn goedgemaakte en interessante films, maar absoluut geen hoogvliegers of onmisbare meesterwerken.
Eyes Wide Open hoort in dat rijtje thuis: degelijke auteurscinema zonder meer. Het verhaal speelt zich af in de joods orthodoxe wijk van Jeruzalem. Daar haalt een streng gelovige slager een hulpje in huis. De gelukkig getrouwde vader van vier wordt verliefd op hem. De setting is boeiend maar de afwikkeling van het verhaal is aan de flauwe kant. Eyes Wide Open is een variant op alle andere films over uit de kast komen en de confrontatie aangaan met een vijandige omgeving. In die zin is het zelfs een simpele film over de barrières die een mens moet slechten om zijn geluk te vinden. De wijkbewoners worden zo slecht en onverdraagzaam voorgesteld dat het haast niet meer geloofwaardig is. De schematische opbouw en de hoge voorspelbaarheidsgraad degraderen de prijswinnaar tot de braafste, gemakkelijkst te behappen, minst uitdagende competitiefilm van allemaal.
Zion and his Brother is eigenzinniger van aard. Rond een viertal personages weeft Eran Merav een complex web. Een moeder en haar twee zoons proberen te overleven in Haifa. Ook deze film blinkt niet uit in originaliteit of spankracht maar op zijn minst zien we echte mensen, met waarachtige gevoelens en menselijke reacties.
Seks op de piano. Dat is het voornaamste dat we onthouden hebben uit de bekroonde score van A Rational Solution, ook zo'n film met een sterk basisidee dat eerder zwak uitgewerkt is.
Dat het niveau van de competitie niet duizelingwekkend hoog was, geldt als understatement van het jaar. Het publiek zag te veel films die te braaf, te gekunsteld of te voorspelbaar zijn. Het was soms genieten van een knappe vertolking, de visuele pracht of een straf verhaal maar zelden van alle drie tegelijk. Kan Door Huid Heen, Min Dît en Applaus vormden de uitzonderingen op de regel. Hopelijk stopt de organisatie volgend jaar meer gewaagde en radicale films in het competitieluik want deze editie was een mager beestje.