Het lijkt erop dat Hollywood hetzelfde pad down memory lane zal bewandelen als de muziekwereld waar dezer dagen reünies allerhande schering en inslag zijn. In dit artikel geven we een overzicht van de nog dit jaar te verwachten remakes enerzijds en anderzijds onderzoeken we ook de mogelijke oorzaken van de remake-itis. Nostalgie, een gebrek aan inspiratie en makkelijk succes lijken hier de voornaamste redenen voor te zijn.
The A-Team was een immens populaire serie die liep van 1983 tot 1987 maar ook vandaag nog wereldwijd herhaald wordt, ook in ons Belgenlandje. De serie ging over vier ten onrechte veroordeelde Vietnam-veteranen die kunnen ontsnappen en een leven als huurlingen beginnen. Tijdens hun vlucht helpen ze mensen die in hun ogen onrecht is aangedaan. De plot van de film lijkt nagenoeg hetzelfde, alleen hebben de makers Vietnam verruilt voor – hoe kan het ook anders – Irak.
We kunnen ons de vraag stellen of er eigenlijk wel iemand zit te wachten op zo’n remakes. Wat is het doelpubliek eigenlijk? De mensen die begin jaren tachtig aan de buis gekluisterd zaten? Maar zitten zij hier nog wel op te wachten? Zoals ik al zei: de herhalingen zijn nog steeds regelmatig te zien op allerhande zenders en de fans van weleer kunnen dus daar hun toevlucht zoeken. Is een remake wel nodig? Is The A-Team nog wel hetzelfde zonder pakweg de historische vertolking van Mr. T. als B.A. of George Peppard als Hannibal? Zal het publiek deze veranderingen wel pikken en niet al te ontgoocheld zijn? Allemaal vragen waar we deze zomer – de release staat gepland voor eind juni – een antwoord op zullen krijgen.
Feit is wel dat met de moderne technologie meer mogelijk is wat betreft spectaculaire special effects. Daar zou je dan weer tegenin kunnen brengen dat het typische jaren ’80-element, het ietwat amateuristische, het stripverhaalachtige, het onrealistische net een groot deel van de charme van The A-Team was en ongetwijfeld ook een groot gedeelte van het succes. Door het product te goed af te maken zou het publiek dat zich toen tot de serie aangetrokken voelde wel eens kunnen afhaken. Hetzelfde geldt voor het geweld: in de jaren ’80 kreeg The A-Team heel wat kritiek te slikken voor het expliciet gewelddadige karakter van de serie, maar de kijker van vandaag is al heel wat meer gewend dan de kijker van toen. Wat toen wel werkte, zou nu wel eens flauw kunnen overkomen.
Geen genade
Precies één maand na The A-Team mogen we The Karate Kid verwelkomen in de zalen en jawel, ook dat is een remake van de gelijknamige film uit 1984. In deze te verwachten update is de verhaallijn nauwelijks aangepast: Jaden Smith – zoon van Will Smith – speelt Dre Parker, een kleine jongen die samen met zijn moeder verhuist naar China. Wanneer hij daar verliefd wordt op een meisje haalt hij zich de woede op de hals van een karatestudent wie aangeleerd is nooit genade te schenken. Dre wordt beschermd door een machtig leraar in de gevechtskunsten, Mr. Han genaamd in deze remake.
Jaden Smith was al op het grote scherm te zien aan de zijde van zijn vader in The Pursuit Of Happyness in 2006 en deze The Karate Kid zou wel eens zijn grote doorbraak kunnen betekenen. Jackie Chan die Mr. Han vertolkt (wie anders?) zal wel als publiekspleister fungeren, maar of deze film ook het bekijken waard zal zijn, is nog een andere zaak. Hij zal in ieder geval niet uit de toon vallen in volle blockbusterseizoen.
Dat kan ook niet gezegd worden van de Predator-remake. De oorspronkelijke film met Arnold Schwarzenegger dateert alweer uit 1987 en heeft een groot deel van zijn cultaanhang te danken aan de special effects die voor die tijd behoorlijk spectaculair waren. Ook deze ongure beestenboel komt dus terug, al is die dankzij Alien vs. Predator (een samensmelting tussen beide monsterfilms die wij liever nooit gezien hadden) nooit zover af geweest. Maar ook hier weer: wie zit hier op te wachten? Het voornaamste cinemapubliek in volle zomerseizoen en daarbuiten is te jong om de originele Predatorfilms te kennen waardoor een bui van nostalgie aan velen voorbij zal gaan.
Merchandising
Ook Walt Disney doet lekker mee met de golf van remakes, meer bepaald met Tron, dat wellicht eind dit jaar verschijnt. In 1982 zorgde deze film al voor heel wat commotie, ondanks het uitblijven van commercieel succes. Tron was één van de allereerste films die gretig gebruik maakte van speciale computereffecten. Dit deed de Academy Award of Motion Picture Arts, de vereniging die de Oscars uitreikt dus, besluiten dat de film niet in aanmerking kon komen voor de jaarlijkse Oscaruitreiking omdat het gebruik van computers voor trucage gelijk stond aan valsspelerij.
Tegenwoordig zijn wat dat betreft de kaarten natuurlijk anders geschud en dus zou Tron wel eens een groot commercieel succes kunnen worden. Tron is zo’n film die met een grootse marketingcampagne (de trailer is nu al te zien) tracht om een massa volk op de been te brengen om vervolgens vernietigende kritieken te oogsten, maar wel de briefjes te tellen die de kassa hebben doen rinkelen. Tron is ook een dankbaar product voor merchandising, een techniek die ook de originele film een kleine aanhang heeft bezorgd.
Games van Tron zullen wellicht tegelijkertijd met de bioscooprelease in de winkelrekken te vinden zijn en zullen wellicht mikken op tienjarige ukkies. De hyperactieve trailer verhult in ieder geval niet wat we zullen kunnen verwachten: nooit aflatende, vermoeiende en flitsende actie. Nee, ik kijk niet bepaald uit naar Tron, geef mij dan maar het derde deel van Toy Story, mijn trip down memory lane, die ook deze zomer verschijnt en wellicht (hopelijk) op heel wat kijkers zal kunnen rekenen.
De zomer zal dus voor een groot gedeelte gevuld worden met oude troep in een nieuw jasje. Maar misschien is dat wel net de bedoeling van de grote filmstudio’s: een oud recept dat in het verleden succesvol gebleken is, verkopen als een nieuw recept: een nieuw idee met een ander sausje. Velen van de jongeren van vandaag weten van de meeste remakes van series en films niet meer dat er ooit een eerdere versie van verschenen is.
Uiteraard spelen geldhongerige producenten met het idee om formules die in het verleden succesvol gebleken zijn te hergebruiken. Nieuwe ideeën houden immers altijd een risico in en risico’s zijn in filmland te mijden als de pest. Teruggrijpen naar films die eerder hun waarde hebben bewezen is ook kostenbesparend: de verhaallijn en de invulling ervan ligt zomaar voor het grijpen waardoor je geen tijd meer moet investeren in het ontwikkelen van originele scenario’s. Daarbij komt nog dat de zomer, volle blockbusterperiode, de ideale periode is voor dit soort films die weinig baat hebben bij inhoud en het vooral moeten hebben van actie en in de eerste plaats van special effects.
De golf van remakes die ons de laatste jaren teistert is te wijten aan enerzijds een gebrek aan durf bij de grote filmstudio’s en anderzijds een gebrek aan originaliteit. Men wil een nieuw publiek aanboren met oude ideeën, men wil op veilig spelen. In de economie noemt men dit weleens schaalvoordelen: de vaste kosten die gemaakt worden bij de ontwikkeling van een product kunnen worden gespreid over meerdere producten, ook al is het in dit geval dan op lange termijn.
Ik heb niets tegen remakes als ze een meerwaarde beteken voor het origineel of als ze het originele product overtreffen. Een film als The Departed - een remake van het Aziatische Infernal Affairs - bewijst dat het wel degelijk mogelijk is. Het overtreffen van de originele producten lijkt me een haalbare kaart als het gaat om pakweg The Karate Kid, maar toch heb ik hierbij sterke twijfels. Succesvol zullen de hierboven behandelde films zeker worden, al was het maar uit nieuwsgierigheid van de oudere generatie die dan ook maar meteen hun eigen zoon meenemen als excuus. Ik heb geen zoon en mijn nieuwsgierigheid voor deze films staat op een laag pitje. Hopelijk krijgen we een warme zomer.