Le Placard is een film van Francis Veber – de maker van Le Dîner de Cons. Opnieuw speelt Thierry Lhermitte een van de belangrijke rollen en heet het hoofdpersonage François Pignon. Veber gaf die naam in zeven komedies aan zijn belangrijkste personage. De eerste keer was in 1973 toen Jacques Brel de hoofdrol speelde in L’Emmerdeur.
In vergelijking met Vebers andere films is Le Placard een buitenbeentje. De film is relatief rustig, bedaard en intelligent. Dat komt niet in het minst door de aanwezigheid van twee absolute topacteurs: Daniel Auteuil en Gérard Depardieu (samen wonnen ze vier Césars en kregen ze 23(!) niet-verzilverde nominaties).
De plaats van actie is een hypermoderne condoomfabriek. De kleurloze Pignon (Daniel Auteuil) is er een van de drie boekhouders; de andere twee zijn vrouwen die hem straal negeren. Sinds zijn vrouw hem twee jaar geleden liet zitten, is het contact met zijn tienerzoon verwaterd. Pignons leven is geen doorslaand succes.
Net wanneer hij een aanloop neemt om in totale wanhoop van zijn balkon te springen, wordt hij aangesproken door zijn nieuwe buurman. De gepensioneerde grijsaard komt om de proppen met het doe-alsof-je-een-homo-bent-idee. Pignon speelt zijn rol als discrete homo met verve. Omdat hij zogezegd een homo is die zich niet wil outen, moet hij ook geen nichterige maniertjes leren en kan hij niet door de mand vallen. Pignon speelt een op voorhand gewonnen wedstrijd.
De humor zit hem in het sneeuwbaleffect die Pignons coming out veroorzaakt. De grootste bullebak van het bedrijf, tevens hr-manager en coach van het bedrijfsrugbyteam – een briljante Gérard Depardieu – wordt door de directie op de vingers getikt voor zijn homo-onvriendelijke houding en gespierde taalgebruik. Hij krijgt de opdracht Pignons beste vriend te worden. Ook de vrouwelijke collega’s bekijken hem ineens met een meer dan gemiddelde belangstelling.
Honderd procent geloofwaardig is het verhaal natuurlijk niet, dat is ook niet de bedoeling van een komedie, maar de topcast – waarin ook Jean Rochefort excelleert als grote baas van het bedrijf – komt een heel eind. Vooral Daniel Auteuil is perfect als de saaie twijfelaar die openbloeit in zijn nieuwe rol. De scène in het restaurant waarin hij zijn ex-vrouw op haar plaats zet, behoort tot de allerbeste uit zijn imposante carrière. De uiterlijke rust gecombineerd met de verbale snedigheid waarmee hij twee jaar frustratie af zich afschudt, zijn exemplarisch. Gescheiden mannen die hun ex op haar plaats willen zetten, kunnen zich laven aan die prachtige scène.
Francis Veber vermijdt de platgetreden paden van de homokomedie en blijft de kijker steeds een stapje voor. De knappe dialogen en de onverwachte – maar nooit geforceerde – plotwendingen houden de film boeiend en fris. Le Placard is grappige en intelligente cinema met de crème van de crème van de Franse acteursgilde.
Moviegids zet deze editie vier Franse filmkomedies op een rijtje die absoluut de moeite waard zijn: Tanguy, Le Dîner de Cons, Le Placard en Le Père Noël est une Ordure.