Mama en papa wonen aan de voet van de Eiffeltoren in Parijs in een ruim appartement. Hij is burgerlijk ingenieur, zij een succesvolle binnenhuisarchitecte die werkt voor klanten met een meer dan gemiddeld inkomen. Tanguy’s liefje mag gezien worden. Ze is knap en lief en wil niets liever dan met hem gaan samenwonen. Dat Tanguy regelmatig hitsige medestudentes mee naar huis neemt, weet ze niet. Hij hangt het ook niet aan haar neus.
Respect voor Tanguy! Hij heeft het goed geregeld. Hij leidt het leven van de eeuwige student. Moeder kookt en doet de was. Hij hoeft zich geen zorgen te maken over facturen, afbetalingen of andere grotemensenaffaires. Geen vuiltje aan de lucht, tot zijn ouders vinden dat het stilaan tijd wordt dat hij op eigen benen gaat staan. Net dat is Tanguy helemaal niet van plan. Omdat vrijwillig vertrekken er niet in zit, doen zijn ouders er alles aan om hem het leven zo zuur te maken dat hij gillend wegloopt.
Tanguy is een film van Etienne Chatiliez, de man die ook Tatie Danielle (1990) en La Vie est un long fleuve tranquille maakte. Het titelpersonage in Tatie Danielle is een vreselijk oud wijf dat iedereen de gordijnen injaagt met haar onhebbelijke gedrag. Een eigenzinnige, donkere komedie is het resultaat. Ook Tanguy drijft zijn directe omgeving tot wanhoop. In tegenstelling tot Tatie Danielle doet hij dat totaal onbewust door altijd en overal zacht, begripvol en positief te blijven.
Het is een crème van een gast, een zoon waar de meeste moeders van dromen. Omdat zijn hoofd vol Oosterse wijsheden zit en hij schijnbaar ook een Master in Relativering en Vergeving heeft behaald valt het hem niet eens op dat zijn ouders er alles aan doen om hem buiten te werken. Niets raakt hem. Hij is te braaf.
André Dussollier en Sabine Azéma hebben in hun carrière wel vaker het doek gedeeld. In Tanguy vormen ze opnieuw een fijn koppel als de verfijnde, hoogopgeleide, welgemanierde ouders die er een duivels genoegen in scheppen om hun zoon te pesten. Vooral Dussollier is uitstekend op dreef wanneer hij nieuwe stiekeme plannetjes bedenkt om Tanguy een nieuwe loer te draaien. Het spelplezier spat werkelijk van het scherm.
Eric Berger is minstens even goed als de onverstoorbare zoon die zich van geen kwaad bewust is. Zijn droge reacties zijn goud waard in deze speelse komedie die appelleert aan de kwajongen in ieder van ons. Sinds Tanguy heeft Berger nooit meer een rol gespeeld die het onthouden waard is. Dat is vreemd want zijn komische talent kan toch niet verdampt zijn?
Briljante cinema is het niet, maar de streken van Azéma en Dussollier zijn zo heerlijk ouderwets stout en onverantwoord dat weerstand bieden een bij voorbaat verloren zaak is. Tanguy is verplichte kost voor de fans van André Dussollier en voor alle ouders die al lang tegen hun studerende kinderen hadden willen brullen: ‘Het is hier geen hotel hé!’ (maar dat nooit durfden).
Moviegids zet deze editie vier Franse filmkomedies op een rijtje die absoluut de moeite waard zijn: Tanguy, Le Dîner de Cons, Le Placard en Le Père Noël est une Ordure.