Een auteur (Josh Brolin) naait een van zijn pokervrienden (Ewen Bremner) door zelf het briljante manuscript van diens roman in te leveren bij zijn uitgeverij. Hij lonkt tegelijkertijd wellustig naar het Indische overbuurmeisje (Freida Pinto) dat op het punt staat te trouwen met een degelijke Engelse jongen. De vrouw van de schrijver (Naomi Watts) heeft wel trek in haar baas, de eigenaar van een belangrijke kunstgalerij (Antonio Banderas). Ze zal geduldig moeten zijn want hij is getrouwd en hij heeft al een buitenechtelijke affaire met een van zijn kunstenaressen.
Het is een heel gedoe, maar het is het soort gedoe waar Woody Allen wel raad mee weet. Zelf blijft hij hoog en bij laag beweren dat zijn films weinig of geen autobiografische elementen bevatten en wie zijn wij om hem niet te geloven?
Puinhopen
Mocht zijn leven ooit verfilmd worden, is de kans groot dat niemand het ware verhaal gelooft. De geniale regisseur heeft er met de regelmatig van de klok een puinhoop van gemaakt. Zijn eerste twee huwelijken liepen op de klippen. Hij werd door Mia Farrow beticht van seksueel misbruik van haar minderjarige adoptiedochter. Met zijn hartsvrienden Jean Doumanian heeft hij geen contact meer sinds hij haar voor de rechtbank sleepte voor een financieel geschil.
Woody Allen geeft zelden of nooit commentaar op zijn privéleven. Dat er toch zoveel over bekend is geraakt, heeft veel te maken met zijn geheel wereldvreemde manier van reageren wanneer hij in de problemen komt. De woorden sorry en spijt staan niet in zijn woordenboek. Wie hem op een of andere manier dwarszit, kan maar beter snel een advocaat zoeken. Op begrip hoeven zijn tegenstanders niet te rekenen. Allen kan onredelijk hard en kwestsend uit de hoek komen. En hij spant rechtzaken aan zoals normale mensen van onderbroek wisselen.
Het gekke is dat hij er van uitgaat dat hij diegenen die hij eerst met de grond gelijk maakt later vrolijk de spons vegen over het verleden. Een anekdote over Mighty Aprodite (1995) illustreert zijn vreemde manier van redeneren. Hoewel het pijnlijke proces met Mia Farrow nog maar net afgelopen was, overweeg hij ernstig haar te casten voor de hoofdrol. Het is dat zijn casting director hem gek verklaarde of hij had nog gedaan ook.
Grappen
Op zijn negentiende trouwde hij met de 16-jarige Harlene Rose. Drie jaar later gingen ze uit elkaar. Allen noemt zijn ex steevast ‘de dode mevrouw Allen’. Toen Rosen aangerand werd, opperde Allen in een interview dat de verkrachter het waarschijnlijk maar saai gevonden heeft omdat ze er tijdens de seks onbeweeglijk bijligt. Hij kreeg prompt proces aan zijn been. Dat belette hem overigens niet grappen over haar te blijven maken.
Ook zijn tweede huwelijk duurde maar drie jaar. Van 1966 tot 1969 was actrice Louise Lasser zijn wederhelft. Na hun breuk was ze te zien in Take the Money and Run, Bananas en de sketchenfilm Everything You Always Wanted to Know About Sex* (*But Were Afraid to Ask).
Diane Keaton was zijn belangrijkste ex. Ze kregen wat met elkaar toen ze meespeelde in zijn Broadway-stuk Play it Again Sam. Net als Louise Lasser verscheen ze in Allens films na het eind van hun relatie. Keaton is te zien in Sleeper en Love and Death maar vooral natuurlijk in het absolute meesterwerk Annie Hall dat speciaal voor haar geschreven was. Na Interiors en Manhattan ging ze haar eigen weg. Woody Allen-fans maakten een vreugdesprongetje toen bekend werd dat ze de hoofdrol zou spelen in Manhattan Murder Mystery (1993), haar eenmalige terugkeer op het oude nest.
In ‘De Vrouwen van Woody Allen’ gaat Moviegids dieper in op zijn bijzondere relatie met Jean Doumanian (hartsvriendin en producer), Mia Farrow (liefdespartner, fetisjactrice en moeder van zijn zoon) en Soon-Yi Previn (zijn derde echtgenote).