Michel Hazanavicius begon zijn loopbaan in ’93, toen hij La Classe Américaine co-regisseerde, een tv-film die compleet uit materiaal van de Warner Bros. studio’s bestaat. In ’99 maakte hij de film Mes Amis, een satirische komedie over een matige televisieserie.
Hierna was het weer bankzitten voor Hazanavicius – tot 2006, toen hij ineens de verfilming OSS 117: Cairo, Nest Of Spies in zijn handen geworpen kreeg. Deze verfilming van pulpspionageschrijver Jean Bruce heeft een bij vlagen hilarisch script, mooie vormgeving (knipogen naar Topkapi uit 1964), smaakvolle karakters en een wervelende hoofdrol van Jean Dujardin als onkundige spion Hubert Bonisseur de la Bath. De film deed het prima in Frankrijk.
In 2008 het onvermijdelijke vervolg, OSS117: Lost in Rio. In de stijl van deze retrofilms verschijnt in de VS de animatieserie Archer. Die serie heeft een flink cultpubliek.
En toen dus The Artist. Hazanavicius liep al een tijd met het idee en schreef zelf het script over een zwijgende ster die terechtkomt in het ‘talkies’ tijdperk. Naast wederom Jean Dujardin en Bérénice Bejo (de vrouw van Hazanavicius) ook Amerikaanse sterren als John Goodman, James Cromwell, Malcolm McDowell.
Klassieke cinema
De regisseur trok voor het filmen met de acteurs naar Hollywood en Los Angeles. Diverse klassieke gebouwen werden gebruikt in de opnamen. Hazanavicius vertelde dat de Amerikaanse crew erg verbaasd was over het feit dat een Fransman hun filmgeschiedenis kwam filmen. ‘In de VS zou dit nooit zo gedaan worden, zeiden ze tegen mij.’
The Artist dankt wederom veel aan de humoristische talenten van Jean Dujardin, die Douglas Fairbanks als voorbeeld gebruikte. Dujardin is een acteur met veel komische mogelijkheden, maar hij misbruikt zijn talenten nergens – daarom past hij zo goed bij klassieke cinema. Hij kreeg een gouden palm voor zijn rol.
Hazanavicius vertelde in een interview in L.A. Times: ‘Een zwijgende film is niet intellectueel, het is emotioneel. Je neemt het zoals je muziek luistert.’ De film is serieuzer van toon dan de OSS 117–films. ‘Een belangrijke motivatie voor mij was dat ik meer wilde zijn dan een komediespecialist.’
In interviews oogt Hazanavicius als een serieuze vent – achter wie je misschien niet snel hilarische komedies zou zoeken. Maar het is hem bittere ernst om mooie komedies te maken. Daarmee lijkt hij op andere regisseurs die net zo serieus komedies maken: de Coen broers. Maar anders is dat Hazanavicius ook een aanpassing van de hele filmstijl maakt aan het tijdperk dat hij weergeeft. En dat voor iemand met zo weinig ervaring in cinema!
De reactie van Alex Billington van Firstshowing.net op The Artist is wel min of meer sprekend voor de ronduit jubelende reacties tot nu toe. “Er was iets werkelijk magisch aan het zien van Hazanavicius poging tot, en slagen in het maken van een zwijgende film, die niet alleen dezelfde techniek volgt, maar die ons ook het Hollywood van die tijd nauwkeurig neerzet. Het is licht en komisch, heel soms ook sentimenteel, maar onophoudelijk charmant en vermakelijk om te kijken. Ik voelde zoveel magische emoties, van verrukking tot verdriet tot extase, en na het begin stopte ik niet meer met lachen. The Artist geeft dat klassieke gevoel dat alle cinefielen liefhebben.”
We moeten wel flink geduld hebben. Oktober is pas de wereldwijde releasedatum. Die datum heeft alles te maken met een poging van Weinstein Company om naast gouden palmen ook oscarbeeldjes te verleiden.