Geoffrey Enthoven heeft uit een verhaal dat zich samenvat als de aanzet tot een ranzige mop – er gingen eens drie gehandicapten naar de hoeren – een hilarische, gevoelige en menselijke film gepuurd.
Drie vrienden – een bijna-blinde, een bijna-volledig verlamde en een die in een rolstoel zit door een ziekte – zijn het beu om alleen maar naar de vrouwen te kijken en er nooit eens aan te mogen/kunnen zitten. Als één van hen van een trucker hoort dat er aan een Spaanse kust een bordeel is dat gespecialiseerd is in seks met gehandicapten, krijgt hun project vorm: naar Spanje om te poepen. Strak plan! De uitvoering is iets ingewikkelder. Geen van hen kan met de auto rijden en ze hebben gespecialiseerde verzorging nodig tijdens de reis.
Zatte nachten
Al in de eerste scène stelt Hasta la Vista de kijker gerust. Medelijden is niet verplicht, het is om te lachen. Het is te zeggen: de drie willen doodgraag naar hun bordeel. Hun reis is een bloedserieuze onderneming. De film zelf doet niet aan politieke correctheid.
Uiteraard verloopt hun reis niet zoals ze gedroomd hadden. Dat hoort zo in road movies, zeker wanneer de drie hoofdpersonages gehandicapt zijn en een onmogelijke droom proberen te realiseren. Er zijn de gebruikelijke misverstanden, spanningen en conflicten (zoals tijdens iedere reis in groep), adembenemende landschappen en zatte nachten.
Geoffrey Enthoven respecteert de conventies van het genre en daar mogen we hem dankbaar voor zijn. Naar gelang de reis vordert, krijgen de personages steeds meer reliëf, worden ze steeds echter, puurder en herkenbaarder. En ja, het is al lang op voorhand duidelijk hoe deze film zal aflopen, maar dat maakt geen flikker uit want de band tussen de personages en het publiek is dan al zo hecht geworden dat de strandscène de adem afsnijdt.
Succes heeft vele vaders. De drie meest zichtbare zijn de grandioze hoofdrolspelers Gilles De Schrijver (Lars), Robrecht Vanden Thoren (Philip) en Tom Audenaert (Jozef) die bijzonder fris en ongedwongen spelen. Ze zijn zo overtuigend dat je onmiddellijk voorbij de nochtans moeilijk te negeren handicaps kijkt. Het zijn grappige gasten die heel graag leven, zichzelf goed kunnen relativeren en gezegend zijn met een flinke portie goesting.
Emo-schreef
Scenarist Pierre De Clercq heeft hen gelukkig ook een smerig en giftig kantje gegeven. Door de ziel en passie die het trio in de personages legt, werkt de humor zo goed. Deze gasten kunnen wel tegen een stootje. Of de grappen nu grof, voorspelbaar, ironisch, subtiel, overdreven of puberaal zijn, ze werken keer op keer zonder ook maar één keer gênant of beledigend te zijn. Het is er altijd boenk op. Geprangd tussen drie bijzondere mannen doet ook Isabelle de Hertogh het uitstekend. Haar Claude is alleszins een personage dat je niet licht vergeet.
De vijfde film van regisseur Geoffrey Enthoven is met voorsprong zijn beste. Het tempo zit goed, de toon is perfect, zijn cast doet het uitstekend, de komische timing is perfect, de structuur klopt en het verhaal loopt soepel. Alles klopt.
Allez, vooruit dan, niet echt alles alles, maar toch veruit het meeste. Johan Heldenbergh, Karlijn Sileghem, Katelijne Verbeke, Marilou Mermans en Karel Vingerhoets hebben het moeilijk in hun bijrollen. Ze zijn ook al zo vaak te zien geweest in films en tv-series dat hun bekende koppen de aandacht wat afleiden van hun personages. Op bepaalde momenten wordt de emo-schreef overschreden en had het net iets ingehoudener en subtieler gemoeten. Schoonheidsfoutjes want na iedere scène die niet helemaal honderd procent is, volgt een nieuwe onweerstaanbare grap en dendert de trein verder.
Hasta la Vista! is een heerlijk vinnige crowd pleaser die moeiteloos een breed publiek aanspreekt zonder inhoudelijk toegevingen te doen. Net als Rundskop en Aanrijding in Moskou gaat hij volle zalen inpakken, van de voorste tot de achterste rij. Het speelt geen rol of ze vol zitten met trambestuurders, skaters, Klara-luisteraars, paters, universiteitsprofessoren of verpleegsters. Leeftijd, geslacht of opleiding spelen geen rol. Iedereen gaat voor de bijl.
[START INFO]
Hasta La Vista speelt vanaf 14 september 2011 in de Belgische bioscoopzalen.
[END INFO]
OPINIE | Hoe onmisbaar is Oostende?
De vijfde editie van het Filmfestival van Oostende opende met een mega-vertoning van Hasta la Vista, de nieuwe film van Geoffrey Enthoven. Zes bomvolle Kinpepolis-zalen en een massale mediabelangstelling. Het vermogen te enthousiasmeren en de aandacht te trekken is een van de allergrootste kwaliteiten van het jonge festival.
Oostende profileert zich nadrukkelijk als het Vlaamse film-filmfestival bij uitstek: de ultieme plek waar talent van eigen bodem een kans krijgt aansluiting te vinden bij het publiek. Achttien kortfilms staan geprogrammeerd, de meeste voor een grote avant-première. Nergens anders in Vlaanderen krijgt de korte film zo’n prominente plaats. Resoluut kiezen voor Vlaamse openingsfilms is ook een niet te negeren signaal. Editie 2011 zal de geschiedenis ingaan als het Hasta la Vista-jaar. De bekroning in Montréal vlak voor de start van deze festivaleditie maakte de buzz en de hype alleen maar groter. Enthovens film maakte de hooggespannen verwachtingen ruimschoots waar.
De uitreiking van de Vlaamse Filmprijzen – zeg maar onze Oscars – is naast de openingsfilm dat andere hoogtepunt en mediagenieke moment. Gegarandeerde items in nieuwsbulletins op radio en radio, flashy foto’s in de krant. Aandacht voor de Vlaamse cinema kan er niet genoeg zijn. Hoe meer hoe liever.
Maar wat gebeurt er tussen de openings- en de slotfilm? Wat heeft de kaartjeskopende Vlaamse filmliefhebber aan de filmhappening aan de kust. Want het is tussen ons gezegd en gezwegen veeleer een grote happening dan een echt festival. Naast heel veel Vlaamse producties – nog eens benadrukken hoe geweldig dat is – staan er alleen avant-premières op het programma. Waarom zou je vanuit Hasselt, Grimbergen of Roeselare naar Oostende afzakken om films te zien die later toch gereleased worden in de rest van het land?
Het programma van 2011 is heterogener dan ooit. Dat zegt niets over de kwaliteit van de films – Submarine, Circumstance, The Guard en Crazy, Stupid, Love zijn goede films – maar wel iets over de achilleshiel van het festival. De cinefiel die wil ontdekken en nieuwe namen leren kennen, is er in Oostende aan voor de moeite. Wie houdt van een vrijblijvend popcornavondje cinema kan net zo goed wachten tot de aan de kust getoonde films te zien zijn in een bioscoop in de buurt. Er is in Oostende niets onmisbaars te beleven.
Oostende heeft een goede basis gelegd. De naamsbekendheid is er in ieder geval. De organisatie spaart kosten noch moeite. Begin september is heel de stad bevlagd en zie je werkelijk overal posters en reclameborden. Nu moet de volgende stap volgen: van een happeningachtig promofestival uitgroeien tot een echt invloedrijk filmfestival dat liefhebbers uit heel Vlaanderen naar de kust lokt.
[KADERTEKST END]