Een probleem. Het huis zit vol geesten. De dochter des huizes lijkt er iets van te begrijpen. Deze geest grijpt terug naar een drama lang geleden. Ze doet haar best om de geest dat drama te laten verwerken. De ouders begrijpen er daarentegen niet veel van. Maar als in een zucht ineens je behang is opgehangen, en een spook je een linkse directe uitdeelt, besef je dat je met iets bovennatuurlijks te maken hebt.
When the Lights Went Out had tijdens het festival van 2012 een gunstig effect op het publiek. Dat zat doodstil te griezelen en kon af en toe ook hard lachen. Een Britse griezelfilm moet toch ook wel zo zijn vleugjes zwarte humor te hebben. Voor mij een aangename variatie op het oerserieuze genre, mits het de juiste toon houdt, en dat lukt hier.
Zelfs de geesten lijken een beetje humor in hun plagerijen te willen stoppen. Creatief met behang, ze kunnen kietelen, televisies uitzetten en teksten schrijven. Als het nodig is, leveren ze een heel visioen af. Maar onderschat ze niet. Wurgen staat ook op hun repertoire.
Een pluspunt zijn de echte mensen die je in de film ziet, en de acteurs hebben gelukkig ook de mogelijkheden om ze tot leven te brengen. Zelden eerder zag je de burgerlijkheid van de jaren zeventig zo tot leven komen. Sherry, roken, kleding, behang. Voor mij slechts een vage herinnering, de jaren zeventig, maar aardig om te zien in welk tijdperk mijn ouders leefden. Al dat nutteloze nadenken over wormgaten! Dankzij film kunnen we al prima tijdreizen.
De aandacht voor de art-direction leidt af van het verhaal: dat is namelijk niets bijzonders. Net zo’n collectie hokuspokusacties als in vele andere haunted housefilms. Vooral het einde had echt niet zo gehoeven. Zo subtiel als de film wil zijn in zijn verhaal tot het einde aan toe, nou, dit einde had in pak hem beet Ghostbusters niet misstaan.
Pat Holdens aandacht voor de art-direction laat de film wel zijn genregenoten overstijgen. Ervaring deed Holden al op met zijn filmische impressie van het Thatchertijdperk, Awaydays. De filmstijl is helaas een beetje doorsnee maar er zit genoeg acteer- en decorkracht in om het genre van de haunted house-films een frisse impuls te geven. Het is alsof een arthousedrama zich langzaamaan verdwaalt in poltergeist-exorcisme.
INTERNATIONAL FILMFESTIVAL ROTTERDAM - FESTIVALKRUIMELS
In de aanloop naar het International Filmfestival Rotterdam 2013 blikt Planeet Cinema terug op gedenkwaardige films die te zien waren op vorige edities.
De 42ste editie van het International Film Festival Rotterdam loopt van 23 januari - 3 februari 2013. Alle informatie op de website van het festival.